Sevgi, barış, kardeşlik, dayanışma duygularının yoğunlaştığı, ümmetçe ve milletçe birlik ve beraberliğin daha da pekiştirildiği bir Cuma’ya bir Kurban Bayramı'na daha kavuşmanın mutluluğunun yaşadığımız, bayramın bilhassa dünya üzerinde hayatları acı ve gözyaşından ibaret olan insanlara huzur ve neşe getirmesini, kanayan yaralara merhem olmasını, bayramın tüm insanlık için barış, huzur, güven ve hayırlara vesile olmasını Cenab-ı Haktan niyaz ediyorum.

Hayatın hızlı akışı içinde çoğu zaman bilinçsiz ve sorumsuz şekilde tükettiğimiz zaman sermayesini, barış, sevgi, huzur, paylaşım ve kardeşlik gibi değerlerle kazanca dönüştürme imkânı sunan kutlu zaman dilimlerinden birine, bir Kurban Bayramına daha erişmenin mutluluğu içindeyiz. Yüce Mevla’nın ‘gel’ çağrısına, ‘lebbeyk’ diyerek cevap veren hacılarımızla birlikte kutsal beldede bulunmanın coşkusuyla, tüm vatandaşlarımıza ve din kardeşlerimize kutsal topraklardan selam ve hayır dualarımı gönderiyorum.

Bayramlar, sevinme ve sevindirme günleridir. Bayram, basit çıkarların, kısır çekişmelerin, bencil hırsların, anlamsız kırgınlıkların insan benliğini kuşatan duvarlarını yıkarak kişinin kendini aşması, etrafındakilerin farkına vararak paylaşmanın, kucaklaşmanın ve sevmenin engin ufuklarında kâmil insan olmanın tadını doyasıya yaşayabilmesi demektir. Bayram namazlarının topluca, yan yana ve omuz omuza büyük bir coşku ile kılınması, bayramın aynı zamanda birleşme ve bütünleşme demek olduğunu, ayrılık ve farklılıklarda boğulmanın bizi zayıflatacağını, birbirimizin yanı başında olmanın bizi toplum ve millet olarak güçlendireceğini anlatır hepimize.

Bu bayrama adını veren Kurban ibadeti, kişinin manen Allah’a yakınlaşmasına vesile olurken, malî yönüyle de sosyal dayanışmayı güçlendir. Kurban ibadeti, Hz. İbrahim ve Hz. İsmail’in Allah’a gösterdikleri tam sadakat ve teslimiyeti temsil etmesi yönüyle kişiyi bu yolda ileri bir mertebeye taşırken, aynı zamanda ona paylaşmayı, ötekine yardım elini uzatmayı, bütün insanları sevgiyle kucaklamayı da öğretir.

Milletimiz, kurban ibadetine ayrı bir önem vermekte ve malî imkânı bulunanlar bu ibadeti yerine getirmeye çalışmaktadır. Ancak bu ibadetin yerine getirilmesi kadar onu ifa ederken gözetilmesi gereken ilkeler ve amaçlar da önemlidir. Bu nedenle, bütün müslümanların, özellikle, kurbanın ehil kimseler tarafından ve usulüne uygun şekilde kesilmesine özen göstermeleri, kurbanlık hayvana şefkatle davranmaları ve çevre temizliğine riayet etmeleri konusunda çok daha duyarlı olmaları gerektiğini tekrar hatırlatmak istiyorum. Unutmayalım ki, bu hususlara dikkat etmemiz hem dini hem de insani sorumluluğumuzdur.

Bu duygu ve düşüncelerle, bizleri bir kez daha Kurban Bayramına eriştiren Yüce Mevla’ya hamdediyor, başta Siz değerli gönül dostlarımız ve sevdikleri olmak üzere, milletimizin, yurtdışındaki tüm vatandaşlarımızın, soydaşlarımızın ve bütün dindaşlarımızın kısaca Ümmet-i Muhammed'in bayramını içtenlikle kutluyor, bayramın tüm insanlık için barış, huzur, güven ve hayırlara vesile olmasını Cenab-ı Haktan niyaz ediyorum.

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Hep muhabbet eden dillere

Dostluk için yanan gönüllere

Hak için cömertçe veren ellere

Can-ı gönülden Merhaba

Kucak açıp benim kardeşimsin diyenlere

İnsanlık  abasını severek giyenlere

Hak  hukuk tanıyıp helal yiyenlere

Can-ı gönülden Merhaba

Hayat yolunda kendini gerçekten bilenlere

Beraberken hem güldürüp hem gülenlere

Ruhunda birikmiş nefret lekesini silenlere

Can-ı gönülden Merhaba

Özüne insanlık sevgisini sindirenlere

Ruhunda esen düşmanlık fırtınasını dindirenlere

Tatlı dilleriyle kötülük  ateşini söndürenlere

Can-ı gönülden Merhaba

Gönüllere dostluk  fidanları dikenlere

Dikenleşmiş kalplere gül ekenlere

Güzellik  ve iyiliğe boyun eğenlere

Can-ı gönülden Merhaba

Sofralarda dostları olunca doyanlara

Sevgi ambarında birin üstüne beş koyanlara

İnsanlığı ALLAH'ın gerçek  ifadesi sayanlara

Can-ı gönülden Merhaba

Birlik  dirlik  nağmeleri ile şakıyıp ötenlere

Sadece kendine  değil de herkese yetenlere

Gönüllere taht kurduktan sonra yitenlere

Can-ı gönülden Merhaba

Gönül harmanlarından hak  arayanlara

Güçlü haksız karşısında haklıyı kayıranlara

Sofralarında fakir fukarayı doyuranlara

Can-ı gönülden Merhaba

Komşusu aç iken gözüne uyku girmeyenlere

Gönül kapılarına barikat germeyenlere

Yaradan aşkına hep kötülükleri görmeyenlere

Can-ı gönülden Merhaba

Erenlere evliyalar aşkı ile yananlara

Dünya görüşlerine ve tefekkürlerine kananlara

Onları çağlar ötesine taşımak  için ananlara

Can-ı gönülden Merhaba

Bayramlar sevinçlerin paylaşıldığı, gönüllerin coştuğu, kalplerin yumuşadığı, akraba ve komşuların ziyaret edildiği, öksüz ve yetimlerin sevindirildiği, misafirlerin tebessümle karşılandığı ve ikramların yapıldığı mutlu günlerdir.

Değerli Mü’minler!

Kurban bayramında Allah’a yakın olmak niyetiyle mukim ve zengin olan her Müslüman kurban kesmelidir. Çünkü hem Kur’ân’da hem de sevgili Peygamberimizin Sünnetinde kurban kesmeye önemle vurgu yapılmıştır: Yüce Rabbimiz Kevser suresinin ikinci âyetinde “Rabbin için namaz kıl ve kurban kes” buyurmuştur. Sevgili Peygamberimiz (a.s.) ise, “Âdemoğlu, kurban bayramı gününde Allah için kurban kesmekten daha sevimli bir iş yapmış olmaz” hadisi ile bu ibadetin ne derece faziletli olduğunu ifâde etmiştir (Tirmizî, Edâhî, 1). Her ibadette olduğu gibi kurban ibadetinde de ihlâslı olmak ve yalnız Allah’ın rızasını gözetmek temel prensiptir. Nitekim Yüce Allah, “Onların etleri ve kanları asla Allah’a ulaşmaz, fakat O’na sizin takvanız ulaşır…”[Hac, 22/37] buyurarak bu prensibe işaret etmektedir.

Aziz Müminler!

Bayram günlerini, günahların bağışlanması için bir fırsat olarak değerlendirelim, büyüklerimizi mümkünse ziyaret ederek, değilse telefonla arayarak onların dualarını alalım Annemizi, babamızı, büyüklerimizi, komşu, dost ve akrabamızı ziyaret ederek gönüllerini hoş edelim. Çocuklarımıza göstereceğimiz sevgi ile onlara bayram sevincini yaşatalım.

Yüce Rabbimizin ve sevgili Peygamberimizin emir ve öğütlerine uyarak, bayramlarda mâli imkânlarımız nispetinde yoksul kardeşlerimize yardım edelim, yetimleri sevindirelim, kestiğimiz kurbanların etinden yoksullara da vererek onların da bayram sevincini yaşamalarına vesile olalım. Varsa aramızdaki dargınlıklara son verelim. Hastaları ziyaret edip onlara şifalar dileyelim. Ahirete göçmüş olan büyüklerimizi, yakınlarımızı, tanıdıklarımızı hayırla yâd edelim.

 

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

 İSLAM KARDEŞLİĞİ (AMA KALPTEN)

İnsanların, özelliklede müslüman bireylerin aralarındaki fikir ayrılıklarını ve birbirleriyle olan ilişkilerini düzeltmeye çalışırken, daha çok sanal âlemde karşı tarafa yazdıkları yazılarda, uslub ve yaklaşımları, malesef müslüman şahsiyetli ve vahyin belirlediği fıtratında gereği olan ahlaki ilkelere bağlı kalmamaktadır.
Herhangi bir kardeşin yazdığı yazıları onun fikri bağlamında herhangi cemaat veya gruba bağlıntılı kılınarak, sanki ortak paydamızın dışına itilmeye sebep vermekte olduğunu görüyorum.
Bence en önemli ortak paydamız islam kardeşliği (ama samimi ve kalpten) olmalı, bunlar olduktan sonra bir müslümanın diğer müslümana fikrinden dolayı hoş olmayan yakıştırmalarda bulunup suçlama yapması düşünülemez! Çünki islam kardeşliği bunu yasaklar.

İSLAM KARDEŞLİĞİ VE İLİŞKİLER:

Müslüman bireylerin öncelikle düşüncelerini herzaman müslümanca düşünme üzerine bina etmeleri gerekir ki ondan sonra müslümanca hareket edebilsin. Müslümanca düşünemeyen müslümanca yaşayamaz, nasıl inanırsanız öylece yaşarsınız sözü boşuna değildir.
Malesef islami normlara göre düşünememe gerçeği önemsemediğimiz kadar önemsiz değildir, bunun örneklerini belirtilerini görmek aslında çok basittir: ağızdan kaçırılmış bir söz, küçük bir sürçü lisan bile, dikkatli biri için, bu hususta bir belge sayılabilir. Müslümanların hala birbirlerine karşı nefsi tutumları, farkında olmadan bir başka kültürün diliyle konuşmaya başladıklarının, kendi terimleri yerine başka kültürlerin terimlerini ikame ettiklerinin bir göstergesidir.

Bu tesbitlerin ardından, islam kardeşliği ve ilişkilerinin olması gereken durumlarını belirlememiz, kalbi birleşme yollarını aramamız gerekir.

''Mü'minler ancak kardeştirler. Öyleyse kardeşlerinizin arasını bulup-düzeltin ve Allah'tan korkup-sakının; umulur ki esirgenirsiniz. (HUCURAT SURESİ / 10)

Öyle bir dinki, dünyanın neresinde olursak olalım müslümanı müslümana kardeş kılıyor, hiçbir dil, ırk, renk ve fikir ayrılığı gözetmeksizin.
Aramızda bir düzensizlik varsa Allah tan korkarak ve sakınarak aramızı düzeltmemiz ve hayatımızı Allah'ın koyduğu kurallarla yaşamamız gerekiyor.

''Allah'a ve ahiret gününe iman eden hiç bir kavim (topluluk) bulamazsın ki, Allah'a ve elçisine başkaldıran kimselerle bir sevgi (ve dostluk) bağı kurmuş olsunlar; bunlar, ister babaları, ister çocukları, ister kardeşleri, isterse kendi aşiretleri (soyları) olsun. Onlar, öyle kimselerdir ki, (Allah) kalplerine imanı yazmış ve onları kendinden bir ruh ile desteklemiştir. Onları, altlarından ırmaklar akan cennetlere sokacaktır; orda süresiz olarak kalacaklardır. Allah, onlardan razı olmuş, onlar da O'ndan razı olmuşlardır. İşte onlar, Allah'ın fırkasıdır. Dikkat edin; şüphesiz Allah'ın fırkası olanlar, felah (umutlarını gerçekleştirip kurtuluş) bulanların ta kendileridir. (MÜCADELE SURESİ / 22)

Kısacası müslüman şahsiyetli bir mümin, şahıs veya topluluk olsun, Allah'a, O'nun elçisine ve hükümlerine başkaldıran kimselerle sevgi ve kardeşlik bağı kurmaz! çünki, Allah onları kendinden bir (ruh) imanın samimiyyeti, fıtrat temizliği, ihlâsla imana karşılık Allah'ın verdiği bir kalp mutmainliği- inancında kendine güven ve sarsılmaz bir bağlılık vermiştir.

İşte Allah'ın bu desteği mümini mümine kardeş yaptı ve tek bir ümmet haline getirdi. O halde ilişkilerimizi derin ve güçlü bir imana, güçlü bir ahlaka daha da ötesi ümmet olmanın sorumluluklarına göre yapılandırmalıyız.
Bizler, farklı etnik kökenlere, farklı dillere, farklı gelenek ve adetlere de mensub olsak, evrensel bir millet olmak için bir araya gelmeli ve birbirimizin kalplerini sorgulamayı bırakmalıyız.

Allah'ın ipine hepiniz sımsıkı sarılın. Dağılıp ayrılmayın. Ve Allah'ın sizin üzenizdeki nimetini hatırlayın. Hani siz düşmanlar idiniz. O, kalplerinizin arasını uzlaştırıp-ısındırdı ve siz O'nun nimetiyle kardeşler olarak sabahladınız. Yine siz, tam ateş çukurunun kıyısındayken, oradan sizi kurtardı. Umulur ki hidayete erersiniz diye, Allah, size ayetlerini böyle açıklar. (âli imran-103)

Allah'ın ipine sarılıp kopmamak için, islami değerlerimizi Allah'ın istediği şekilde kullanmalı ve Allah'ın ipi olan Allah'ın belirlediği hayat tarzından şaşmamalıyız. Ne bir adım sağa nede sola- dosdoğru ve dengede olmalı, eğmemeli ve bükmemeliyiz. Allah'ın ipi müminlerin Allah'la olan ilişkilerini sağlam tutar ve aynı zamanda birbirimize bağlayıp toplum halinde birleştirir.

Müslüman olarak yaşamakve müslüman olarak ölmek: adalet ve iyilikseverlikle, Allah yolunda infakla, emanetleri ehline vermekle, erdem ve ahlakı savunmakla, Allah'tan korkmakla, doğruluktan ayrılmamakla her alanda islami ölçüleri korumak ve hayatımıza işlemekle mümkün olacaktır.

İSLAM:

İnsan ilişkilerinde ve davranışlarında evrensel ahlaka uyulmasını emreder. Selam, insanlık ilişkilerinde sürekliliği tanışmayı içtenliği, sevgi ve dayanışmayı sağlayan önemli bir bağdır.
Birbirimiz için, Allah'ın rahmetinin, korumasının ve şefkatinin, üzerimizden eksik olmamasını dilemek kadar güzel bir şey olabilirmi. İşte! islam kardeşliği bu...

Müslümanlar olarak hepimiz ortak bir bilinç etrafında bütünleşerek herşeyden önce islami çıkarları öne çıkarmalıyız.
Dünya müslümanlarına dayatılan tanımları ve kalıpları ancek evrensel bir bilinci kuşanarak (ümmet olma bilinci) geri çevirmeliyiz.

İslam toplumunun yeniden inşası kâmil insanın, kişilikli, bilinçli bireylerin yetişmesiyle başlar;


*RAHMANIN KULLARINA TEVAZU ASALET VE VAKAR YAKIŞIR*

T. YASİR

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Bazı insanlar vardır ki hani nasıl desem, dört dörtlüktür hayat dolu, neşeli, canlı…
Arkadaşlıkta ve dostlukta bağlılıkları güçlüdür. Mutluluklarını neşe ve coşkuyla yaşar. Çabuk kırılsa da ince düşünür, hassas ve duygusaldır… Fikir insanı olup fikir üretmeyi sever. Karşısındakine huzur ve dinginlik verir. Girdikleri her ortamda pozitifliği yansıtır.

Bazen ruh hallerinde iniş çıkışlar yaşasalar da, genel olarak onlar alçakgönüllü, paylaşmaktan keyif alan, açık yürekli, merhametli ve şefkatlidir.

Bakışlarındaki yumuşaklık ve sevecenliği öne çıkaran o temiz ruhlu karakterleri onları herkes tarafından aranan insan yapar.

Çok iyi bir sırdaş ve hatta akıl hocasıdırlar.

Zaman zaman kırıldıklarında, hırslandıklarında, kalabalıklardan uzaklaşıp sessiz sakin ortamlarda içlerine kapanırlar, tek başına dinlenip tazelenir ve keyif alırlar sonrada bu keyifli halleriyle yine keyif verirler.

Saf, doğal, neşeli ve hatta zaman zaman çocuksu halleriyle herkes tarafından sevilirler. Onlar sevgi, saygı ve güven duygularıyla hareket eder ve size kendi çıkarlarından daha çok önem ve öncelik verirler.

Öyle bazıları gibi haksızlığa sessiz kalıp seyretmezler. Size inanır, güvenir ve iyiliğinizi ümit ederler. İstekleriniz onlara ağır gelmez ve sizi taşırken yorulmazlar.

Onlarla bir arada iken kendinizi rahat hissedersiniz, zira size yol gösterirler ama bu gösterimde kendinizi yargılanmış hissetmezsiniz, kusurlarınızı deşmezler, size onlardan nasıl kurtulabileceğinizi hissettirirler. Samimi, içten ve doğru sözlü oldukları için kendinizi kandırılmış hissetmezsiniz.

Kısa ve uzun vadeli hedefleri vardır ve bu hedefte ne gereğinden fazla hızlı ne de gereğinden fazla yavaştırlar… Güzel bir tempoları vardır, hayatı ritmik yaşarlar.

Onlarda kibir yok gibidir ve yaratılmışa nankörlük etmezler… Kimisi gibi her şey boş, nasıl olsa bir gün öleceğiz masalları okumazlar böylece yaradanın özenine, emeğine sevgi ve saygı gösterirler. Düşünsenize siz büyük bir özen ve emekle biri veya birileri için bir şey yapıyorsunuz ama onlar o şeye boş gözlerle bakıp önemsenmiyorlar ne hissederdiniz?

Onlar insanlarla iletişim kurmayan, konuşma biçimi ağır, sessiz,
içine kapanık, mutsuz ve umutsuz değillerdir. Gelişime açık, tv izleme alışkanlığına karşı okuma alışkanlığını korumuş birer beyefendi ve hanımefendidirler.

İşte böyle bazı insanlar vardır ki gerçekten çok şey ifade ederler. Onları birkaç kelimeyle izah edemezsiniz.

Ama illa da istiyorsanız onlara bakıp, iyi ki varsın diyebilirsiniz...

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

İsraf denince, eşya ve zaman gibi elde edilmesi güç şeylerin lüzumsuz harcanması akla gelir; Ekmek israfı, elektrik israfı, su israfı, giyim eşyası israfı gibi... Fakat söz israfı pek aklımıza gelmez.

İsraf, saçıp savurmak, yerli yersiz harcamak, eldeki nimetin kadrini bilmez bir şekilde sarfetmek olduğuna göre, elbette konuşmak nimetinin meyvesi olan sözün de israfı olur.

Konuşabilmek melekesi insana mahsus kıymetli bir nimettir. Ağız, dil, ses ve gırtlağa sahip bulunan diğer canlılara verilmeyen "beyan, ifade etme, konuşma" nimetini insana veren kudret, tabii ki, o nimetin nasıl kullanılması gerektiğini de tayin ve tespit eylemiştir.

Bu meselenin, biri dinî ve ahlakî; diğeri edebî olmak üzere iki yönü vardır. Bu yazıda meselenin dinî ve ahlakî yönünü ele alacağız.

Her şeyde olduğu gibi sözde olan israf da dinimizde ve kültürümüzde hoş görülmemiş, önlenmesi için tedbirler alınmıştır. Hangi sözlerin israf sayıldığı hususunu ileriye bırakarak, niçin sözde israf olur sualiyle meseleye ışık tutmaya çalışalım.

Kur'ân-ı Kerim'de, insanın elinden, dilinden, gözünden ve kulağından, hatta kalbinden ve hayalinden geçen her türlü fiil veya tasavvur disiplin altına alınmış faydalı olacak şekilde hükme bağlanmıştır. Bu mükemmel insan anlayışı içinde, ferdin hiçbir davranışı ölçüsüz, başıboş bırakılmamıştır.

İslam bir ölçü ve uyumlar manzumesi olduğuna göre, insanın ağzından çıkan kelamın da bazı esaslar ile tanzim edilmesi icap eder. Kısaca söz israfı diye adlandırdığımız ve mesuliyeti olan tekellüm/muhavere, dinin üç esasından biri olan "ahlâk"ın temelini oluşturur.

Meseleye ayet ve hadislerden bir kaçıyla ışık tutup, kültürümüzde nasıl makes bulduğunu görmeye çalışalım. Kur'an'da mealen şöyle buyruluyor:"O bir söz söylemeye dursun, mutlaka yanında hazır bir gözcü vardır." Buradan anlaşılabileceği gibi, insanın ağzından çıkan her sözü, anında teyp bandına kaydedilircesine, zabtedildiğini anlıyoruz.

Hz. Peygamber (s.a.v.)’den söz sarfına dair pek çok hadis rivayet edilmiştir.

Bunlardan bazıları şu mealdedir: "Mümin, diğer müminlerin elinden ve dilinden emin olduğu kimsedir." "İki çeneniz arası ile iki apış arasını koruyacağınıza garanti veriniz ben de size Cennet garantisini vereyim." "ALLAH'a ve ahiret gününe inanan komşusuna ikram etsin, misafirine ikram etsin. Ya hayır söylesin yahut sussun" "Lüzumsuz sözleri bırakmak, insanın İslamî güzellikleri arasında sayılır."

Bu hadisleri çoğaltmak mümkündür. Ayet ve hadislerden anlaşılan şudur ki, kişi hayırlı, faydalı, lüzumlu olan konularda konuşmalı, boş yere gereksiz ve abes sözlerden kaçınmalıdır.

İslam büyüklerinin bu ilahî tavsiyeye titizlikle uydukları görülür. Boş söz konuşurum endişesiyle, Hz. Ebubekir (ra)'in ağzında çakıl taşı bulundurduğu ve ancak gerektiği yerde ağzından taşı çıkararak konuştuğu naklediliyor. İmam-ı Ahmet, ölüm anı yaklaştığı sırada, inleyişlerinin yazıldığını duymuş ve ruhunu teslim edene kadar inlememiş, susmuştur. Meseleyi bu kadar dikkatle ele almışlar, vakit ve sözlerini israf etmemeye çalışmışlardır.

İslam’ın, konuşma âdâbı ve söz disiplinine genişçe yer verdiğini görüyoruz. Kişinin ağzından çıkan sözler, evsafına göre tasnif edilmiş, isimlendirilmiş ve uygun olmayanlarından sakınılması tavsiye edilmiştir. Aşağıda sadece isimlerini saymakla yetineceğimiz, fakat her biri ayrı bir mevzu teşkil edecek kelâmları konuşmak, "söz israfı" olacağı için, bunlardan sakınmak imanlı olmanın gereğidir.

Dinimizce yasaklanmış olan sözler kısaca şunlardır: Küfür sözleri, yalan, gıybet, iftira, istihza etmek (alay etmek), mâlâyani (boş ve faydasız) konuşmak, cidal, husumet sözleri konuşmak, kelamda tasannu (ağzını eğe büke) konuşma, dedikodu ve koğuculuk, iki dilli ve iki yüzlülük, lanet etmek, kötü söz ve küfürleşme, şehveti tahrik edici sözler, başkasının sırrını yaymak.

Yukarıda İslamî ahlaka sahip kişilerin söz disiplinine kısaca temas ettik. İslâm ahlakı ile terbiye olup yetişmiş ve bunu hayatına tatbik etmiş atalarımızın birçok sözünde gevezelik ve boş sözler kınanmıştır.

Türkçe'de söz kelimesi ciddi konuşmalar, dinlenebilir özelliğe sahip kelamlar için kullanılmıştır. Söz bir kelimeye değil, bir mânâ bir hüküm ifade eden cümleye de denmiştir."Atasözü" deyişinde de bu mânâ vardır. Deyimlerimizde de söz, ciddiyet ifade eder. Mesela, söz vermek, sözünde durmak, sözüne güvenilmek, sözünün eri olmak... Bu deyimlerden bir kaçıdır. Söz ile ilgili ata yâdigarı şu darb-ı mesellerde de İslâmî bir terbiye kokmaktadır. "Tatlı söz yılanı deliğinden çıkarır. Anlayana bir söz yeter. Söz gümüş ise sükût altındır."

Yerli yersiz konuşan, boş şeylere dalıp gidenlerin ağzından çıkanlara ise "laf/lakırtı" denmiştir. Mesela, laf atmak, lafını bilmemek, lafını esirgememek. Laftan anlamaz olmak, laf lafı açmak... Deyimleri söz israfına işaret etmektedir. "Laf ile peynir gemisi yürümez." sözünde de, kuru ve boş kelam ile bir yere varılamayacağı ve bunun söz israfı olacağı vurgulanmıştır.

Sözü uzatmadan, söz ustalarının bu konuda söylediklerinden bir kaçını nakledip meseleyi bitirelim. Söz israfı yapmama konusunda ölümsüz Yunus, çağları delen sesiyle şöyle diyor:

Onsuz sözün gör nedir, çok söz ayvan yüküdür.

Arife bir söz yeter, tende cehver

Gönüllerin pasını ger sileyim der isen.

Şol sözü söylegil kim sözün hülasasıdır.

Söz var kıla kaygıya şad, söz var eyler bilişi yâd,

Eger horluk eger izzet her kişiye sözden gelir.

Söz ola kese savaşı, söz ola kestire başı,

Söz ola ağulu aşı. Bal ile yağ ede bir söz.

Sözünü bilen kişinin yüzünü ağ ede bir söz,

Sözünü pişirip diyenin işini sağ ede bir söz.

Sözü uzatıp dolaştırmadan en keskin şekliyle, en kestirmeden söylemesini bilen Hak dostu, gönül eri, eren tipi büyük Yunus, söz israfı hakkındaki fikrini "Çok söz hayvan yüküdür" diyerek kestirmeden ifade etmiştir.

Kutadgu Bilig sahibi Yusuf Has Hacip de söz israfı hakkında şöyle der:

Sözüne dikkat et, başın gitmesin, dilini tut, dişin kırılmasın.

Sen kendi selametini istiyorsan, ağzından yakışıksız bir söz çıkarma.

Çok sözden fayda görmedim, amma söylemek de faydasız değil.

Sözünü çok söyleme, sırasında ve az şöyle, binlerce söz düğümünü bir sözde çöz.

Dili iyi gözet başın gözetilmiş olur, sözünü kısa kes ömrün uzun olur.

İnsan iki şey ile kendini ihtiyarlamaktan kurtarır; Biri iyi iş biri iyi söz.

Her sözü saklamayı da anlayış hoş görmez, insan lüzumlu olan sözü söyler, gizlemez.

Benden sana gümüş ve altın kalsa, sen onları bu söze denk tutma.

Söz israfının zararına bazı meşhurlar da dikkat çekmiş, sakınılması tavsiyesinde bulunmuşlardır. İşte onlardan birkaçı:

Söylemediğim şeylerin hiçbiri bana zarar vermedi. (Calvin Coleridge)

Susmak insanı ele vermeyen sadık bir arkadaştır. (Confucius)

Konuşmak ihtiyaç olabilir, ama susmak bir san'attır. (Goethe)

Gürültü ve acı sözler, haksızlığın işaretidir. (Victor Hugo)

Gönül alıcı bir söz, kışı yaza çevirir. (Çin atasözü)

Her bildiğini söyleme, her söylediğini bil. (Clavdius)

Ne kadar çok söylersen karşındaki o kadar az hatırlar. Az söyle de kazancın çok olsun. (Fenelon)

Asrın beyin yapıcısı, söz israfına şu vecize ile dikkat çeker:

"Her söylediğin doğru olmalı, fakat her doğruyu demek doğru değildir."

Demek sözün dinlenmeyeceği yerde söylenmesi, kayalıklar üzerine tohum ekilmesi gibi boşa gidecek bir nasihat, diğer ifadeyle söz israfı oluyor.

Başlığını söz israfı diye attığımız yazıyı daha fazla uzatmadan. Yusuf Has Hâcip'in şu özlü deyişi ile noktalayalım:

"Aman sözün aydın olsun öz olsun.

Işık saçsın, bakan köre göz olsun."

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Güzel vasıfları fıtratımıza mâl etme hususunda nasıl bir yol izlemeliyiz?

İster ahlâk-ı âliye, ister ibadet hayatımıza ait hususlarda ciddiyet ve vakar, temkin ve itmi'nân insanı olmamız ve bu vasıfları fıtratımızın bir buudu haline getirerek, benliğimizle bütünleştirmemiz şarttır. Ne var ki, bunu elde edebilmek ve bu seviyeye çıkabilmek, çıktıktan sonra da onu koruyabilmek oldukça zordur.

Allah Rasulü (sav) bu vasıfları fıtratımızın bir buudu haline getirmek için bizlere yol gösterme istikametinde buyuruyorlar ki; Bu Kur'ân hüzünle inmiştir. O'nu okurken ağlayın. Şayet ağlayamıyor iseniz, kendinizi ağlamaya zorlayın.' (İbni Mâce, İkame/176; Zühd/19). Yani Kur'ân'ı huzur-u kalb ile ve itmi'nan-ı nefisle okuyun. Bu tesbitten hareketle, yukarıda bahis mevzuu edilen vasıfları kazanmada önce sun'i adımlar atabilirsiniz. Yalnız bu, meselenin derinliğine vâkıf olmayan insanlar tarafından tenkid edilebilir. Ancak sizler O'na ulaşmak için çıktığınız bu yolda, böylesi şeylere takılıp kalmamalısınız.

Ahlâk-ı âliye adına zikredegeldiğimiz düşünceler içinde bazı misaller vererek mevzuyu biraz daha açmaya çalışalım. Az konuşma, güzel ahlâka ait prensiplerin -zannediyorum- başında gelir. Efendimiz'in beyanına göre çok konuşanın çok sakatatı olur. İşte bu çok sakatat da hiç farkına varılmadık şekilde insanı cehenneme götürür. Onun için Allah Rasulü (sav), kendisine soru sorulmadan ya da bir maslahat gözetmeden asla konuşmazdı. O'ndan bu dersi alan Sahabe-i izâm hazerâtı da hep aynı şekilde hareket ederdi.

Meselâ, sadakat kahramanı Hz. Ebu Bekir -sahih kaynaklarda şimdiye kadar rastlamadığım ama doğru olmasa bile, hiç yadırgamadığım ve yadırgamayacağım bir menkıbeye göre- ulu orta konuşmamak için ağzına küçük bir taş koyarmış; konuşması gerektiği zaman onu çıkartır, konuşur, sonra tekrar koyarmış. Evet, onun gibi bir temkin insanı, kendini zabt u rabt altına almak için böyle bir şey yapmış olabilir. Bu menkıbeye, sahih kaynaklara dayanarak hicretten sonra, Hz. Ebu Bekir'in Nebiler Serveri Hz. Muhammed'in (sav) yanında birkaç yüz kelimeyi geçmeyen konuşmaları mesned olarak gösterilebilir.

İnsan kalbî, ruhî ve fikrî hayatı adına bir şeyler anlatıyor, anlattığı şeylerle muhataplarının ufkunu açıyorsa, onun konuşmasında yarar vardır. Aksi halde, bütün konuşmaları israf-ı kelam cümlesi içinde mütalâa edilebilir. Rica ederim, akan bir derenin kenarında abdest alırken suyu israf etmemeyi emreden bir dinin, insan için sudan çok daha önemli cevher gibi kelimelerini israf etmesi nasıl caiz olabilir! Öyleyse hiçbir gereği yokken bir mânâ ifade etmeyen boş ve abes yere konuşmalara çok rahatlıkla sakıncalı nazarıyla bakabiliriz. Mesela; 'Buradan taksiye bindik; Akhisar'a, oradan Balıkesir'e gittik. Balıkesir'in içinde iken bir tır yanımızdan geçti... vs.' Böyle Dudu nineler gibi durmadan, hiçbir şey vaadetmeyen ve muhteva derinliği olmayan sözlerle laf ebeliği yapmak elbette mahzurludur. O halde yeme, içme, giyim ve kuşamda olduğu gibi, konuşmada da iktisadî olacak, şu tema, şu anafikir kaç kelime ile anlatılabilir, hesap edilecek ve öyle konuşulacaktır. Öyle konuşulacaktır ki, kat'iyen israf-ı kelâm ve bu suretle israf-ı zaman olmasın.

Zaten ehlullah 'kıllet-i kelâm', 'kıllet-i taam', 'kıllet-i menâm' diyerek insanın dünya ve ukbâ hayatı adına bu çok önemli üç meseleyi, kendilerine düstur-u hayat edinmişlerdir.

İşte böyle sözü tartarak, süzerek, ağızdan çıkacak her kelimeyi düşünceye vize ettirerek konuşma bir ahlâk işidir. İnsanın bu ahlâkı kazanabilmesi ve fıtratının bir parçası haline getirebilmesi de bir hayli zaman ve bir hayli çaba ister.

Bunun gibi, dünyevî hazları terkedip, cismanî meyillere karşı koyma mânâlarına gelen 'zühd' de bir ahlâk olarak çok önemlidir. Tasavvufta çok ciddi bir yere sahip olan zühdün genel çerçevesi, tasavvuf düşüncesinin bir ekol, bir mektep olarak ele alınmasından çok daha önceleri, Efendimiz (sav) tarafından bir ruh ve mânâ olarak belirlenmiştir. Üstad'ın konuya yaklaşımını da işin içine katacak olursak, 'dünyayı kesben değil, kalben terk etme', dünya ve mâfîhaya iltifat etmeme, dünyevî herhangi bir beklenti içine girmeden ve geride hiçbir şey bırakmadan ahirete intikal edebilme anlamında bir zühd, her mü'minin hele hele günümüzde bu kudsî dâvâya gönül vermiş hizmet erlerinin vazgeçilmez bir vasfı olmalıdır.

Başlangıçta mal-menal, makam-mansıb, şöhret vs. bütün yönleriyle dünyaya karşı böyle bir tavır belirleme çok zor olabilir. Ama bu düşünce, küçük şeylerden başlayıp büyük şeylere doğru işletile işletile bir gün gelir ki, insanın lâzım-ı gayr-i mufârıkı olur. Yani insan, 'bugün bir elbisem var, ikinci bir elbisem olmasına gerek yok. Aksi halde yarın üçüncüsünü, dördüncüsünü ister ve bu ahlâk bir gün bütün hayatımı sarar' diye düşünmeli ve bu mânâda peygamber ahlâkı olan zühdü işlete işlete onu hayatına mâl etmelidir.

Güzel ahlâka ait bu iki örneğin yanı sıra ciddî olma, gözünü haramdan sakınma, kibire girmeme gibi daha nice vasıflar sayılabilir.

İbadete gelince; mesela namaz. Namazı öncelikle vaktinde edâ etmekten başlayıp, onu duya duya, âdeta yudumlaya yudumlaya kılma da, aynı şekilde bir temrinat meselesidir. Yani insanın namazını sırtından bir yük atıyorcasına kerhen kılması değil de, Allah'ın icabet kapılarını kendisine açabilecek bir seviyede aşk ve şevkle, duya duya kılması elbette birden ulaşılabilecek bir zirve değildir. Fakat insan, onu da işlete işlete fıtratına mâl edebilir; daha doğrusu etmek zorundadır.

Netice itibarıyla; insan, hayatının bütününü nefsinin serazad arzu ve isteklerine rağmen, iradesinin hakkını vererek yaşamalıdır. Bunun için de insanı insan yapan vasıfları, Kurân'ın ve Sünnet'in rehberliğinde, fıtratının bir parçası haline getirmeli ve onları hayatına hayat kılmalıdır.

M.Fethullah GÜLEN

Muhammed İbn-i Said el Harezmî Zünnun Hazretleri'nin kendisine "muhabbet nedir?" diye sorulduğu zaman şöyle söylediğini işitmiş... Kim, bu Harezmî? Harezm, Hazar denizinin doğu kıyılarına denilen isimdir. O bölgeden olan bu âlim, Zünnun Hazretleri' nden duymuş. Bundan şunu da anlıyoruz ki, İslâm âlemi bir bütün. Ne kadar hoş birşey düşünebiliyor musunuz? Yani adam Buhara'dan kalkıyor Musul'a gidiyor. Oradaki arif zatla konuşuyor. Medine'ye geliyor, Mekke-i Mükerreme'ye geliyor, kalkıyor Yemen'e iniyor, oradaki âlimlerle konuşuyor. Kimisi Tarsus'ta, kimisi Antakya'da, kimisi Maraş'ta, kimi Urfa'da. Ama diyar diyar dolaşabiliyorlar. Çünkü her taraf İslam beldesi.  Hangi âlimi nerede duymuşlarsa, gidiyor onun yanına. Bu Harezm şu andaki Özbekistan veyahut Türkmenistan.  Ama Mısırlı Zünnun hazretlerini duymuş. Demek ki gitmiş oraya. Yani bizim çocuklarımızı tahsil görsün diye Kahire'ye, Mekke-i Mükerreme'ye gönderdiğimiz gibi. Bu şahıs; "Muhabbet nedir." diye sorulduğu zaman Zünnun'un şöyle cevap verdiğini duymuş:

"En tuhibbe ma ahabballah." Muhabbet nedir?

Tasavvufta çeşit çeşit terimler dolaşıyor ortada. Efendim marifet kelimesi dolaşıyor, irfan kelimesi dolaşıyor, arif kelimesi dolaşıyor. mahabbet kelimesi dolaşıyor, âşık kelimesi dolaşıyor, muhib kelimesi dolaşıyor, zahid kelimesi dolaşıyor, tarikat kelimesi dolaşıyor. Her ilmin çeşitli tabirleri var. Şöyle söyleyelim ki bir araba tamircisi mesela, "lokmayı getir" diyor. Sen şimdi buna hamurdan yapılmış, fırında pişmiş lokma tatlısını götürebilir misin? Onun lokma dediği başka. Vidayı sökme aleti. Terminolojisi öyle. "İngiliz anahtarını getir" diyor, "Kurbağacığı getir" diyor. Yani şimdi gidecek suyun içinde bir kurbağa mı yakalayacak? Hayır. Şöyle ağzı kurbağaya benzediği için o ismi almış bir alet demek. Tasavvufun da terminolojisi var. Yani tabiratı var. Sormuşlar: "Mahabbet nedir?"

Mahabbetullah. Filanca adam muhabbet etmişler, filancaya. Nedir? Yani muhabbet, sevmek demektir. Herkes biliyor. Ama nasıl tarif edersiniz? Nasıl bir haldir bu? Hâli soruyor. Kelimeyi sormuyor. "Muhib olan insan, yani Allah aşıkı olan bir insan, âşık-ı sadık olan bir insan, nasıl olur?" demek istiyor. "Muhabbet nedir?" diye sorduğu bu. Bunu söyleyeceğiz. "En tehubbe ma habballah", Allah'ın sevdiğini sevmendir. Allah'ın sevdiği şeyi sevmektir.

" Sen muhabbetten mi bahsediyorsun, Allah'ın sevdiğini sevmendir. Allah neyi seviyor? Cihadı seviyor. Kendi yolunda cihad edilmesini seviyor. Cihadda yaralanmak var, uykusuz kalmak var, hapse düşmek var, işkenceye uğramak var. öldürülmek var. Sevebiliyor musun? Allah oruçluyu seviyor. Orada aç kalmak var.

Allah sabretmeyi seviyor. Sabretmek yerine sabır olmasa da kavuşma olsa da herşeyi yesek içsek daha iyi değil mi? Sabrı sevebiliyor musun? " 

Allah'ın sevdiklerini sevebilmendir. Muhabbetullah bu. Ben Allah'ı sevebiliyorum. Muhabbet ehliyim, ehli aşıkım, ehli muhabbetini. Dur bakalım! Şu sıfatlar varsa öylesin yoksa, Zünnun hazretlerine göre değilsin. "En tuhibbe ma ahabballah" Allah'ın sevdiğini sevmendir, "Ve tubğide ma abğadallah" Allah'ın sevdiğini sevmendir, Allah'ın kızdığına kızmandır. Allah zalimleri sevmiyor. Sen kâfiri niye seviyorsun? Allah yılbaşını sevmez, kâfirlere benzemeyi sevmez, sen niye onu yaparsın? Çam ağacını kâfirler gibi niye süslersin, dükkanının vitrinini niye süslersin, sevmez Allah. Kâfirleri sevmez, kafirlere benziyeni de sevmez. Kafirler gibi olmayın diye emirler var.

Allah'ın kızdığına kızmak gerekiyor, içki içiyor adam, sarhoş, tamam içkiyi de sevmezsin, sarhoş olanı da sevmezsin. Sarhoş olana acırsın, kurtarmağa çalışırsın. Allah yalanı sevmez. Sen de yalan söylemeyeceksin. Yalanı sevmeyeceksin, yalancıyı sevmeyeceksin. Başka, istismarı sevmez, gösterişi sevmez, riyayı sevmez. Bizim işimiz gücümüz süslenmek, taranmak, gösterip, fiyaka, hava, herkesin meşguliyeti bu. Demek ki ölçü veriyor. Allah'ı seveni sevmendir, Allah'ın kızdığına kızmandır. "Ve tef alel hayre kullehu" tamamen hayır işlemendir. Bütün hayırları işlemendir. Hayır olan işleri işlemendir. Yaptığın işler hayır olacak. Hayır olarak neyi duyduysan onu yapacaksın. Peygamber Efendimiz SAV e birisi gelmiş "Rüya gördüm, rüyamda ben secde ettim. Arkamda ağaç vardı, o da secde etti, Ve şu tesbihatı söyledi" diye rüyayı anlatıyor Peygamberimize.

Efendimiz bir secde ayeti okumuş, secde ayeti okununca secde etmek lazım, ondan sonra secdeye kapanmış; o rüyada, o sahabinin söylediği tesbihatı orda zikretmiş. Efendimiz, "benim ashabımdan birisi görmüş, ben Peygamberim ona uymam" demedi. Güzel olduğu için rüyanın salih rüya olmasından, rahmanî rüya olmasından dolayı, o rüyada o ağacın yaptığı teşbihi aynen oda hemen teşbih etti.

"Ve terfada küllema yeşberu anillah" Allah'dan Allah'la meşgul olmaktan seni alıkoyan ne varsa onların hepsini reddetmek, istemiyorum bunları diye onlardan uzaklaşmak, onları kabul etmemek, reddetmek... Allah'ı sevmek bu! Seni Allah'dan ne alıkoyuyor? Çalgı mı, eğlence mi, keyif mi, iş mi, güç mü? Ne seni Allah'la meşgul olmaktan alıkoyuyorsa, bunların hepsini itmek, reddetmek.

"Ve ella tehafetillahi levmete laim", Allah yolunda kınayanın kınamasından korkmamak. Sevgi budur. Kınayan kınasın, beğenmeyen beğenmesin, ben Allah istediği için böyle yaparım.

İşte Allah, muhabbetiyle dolu insan. Bir daha özetleyelim; Allah'ın sevdiğini sevmek, kızdığına kızmak, tamamen hayırları yapmak ve Allah'dan meşgul eden ne varsa önünde, onların hepsini reddetmek ve kınayanın kınamasına Allah yolunda, hiç aldırmadan, korkmadan, yapması gereken vazifeleri yapmakta tereddüt etmemek Bütün bunlar, müminlere şefkatle beraber. Müminlere şefkatli olacak, Müşfik olacak, Merhametli olacak, sevecek, "Bu bir mümin " diyecek. Allah müminleri sevdiği için onlara karşı içinde sevgi olacak şefkati olacak. "Vel gilzeti alel kafirîn", yani kâfirlere karşı da "galîz" yani şiddetli olacak, sert olacak, "Müminlere müşfik"... Ayetten almış demek bu sözünü, mübarek Zünnun hazretleri. Müminlere yumuşak, kâfirlere sert olacak. Yapabiliyor muyuz? Tamamen tersini yapıyor millet. Turistlere karşı öyle yumuşak davranıyor ki, pabucunu yalayacak nerdeyse. Mümin kardeşine karşı ise olanca sertliğinde sert. Otur, kalk, çekil git.... Yani hiç bir sevgi işareti yok. Tamamen tersi. "Veittibai Resulillah", Yani Resullullah'a ittiba ederek, müminleri severek, kâfirlere sert tavır takınarak. "Sallalahu aleyhi veselleme fıd'din" dini konuda Rasullullah'a ittiba ederek gitmektir.

Şimdi "muhabbet nedir?" diye sordular; muhabbetin sahibi olan bir insanın nasıl davranması gerektiğini anlatarak, seven insan böyle yapar, başkasını yapmaz. Başkasını yapıyorsa, sevgisi sahtedir veyahut gerçek muhib değildir veyahut palavracıdır, iddiacıdır demek. Bir daha okuyalım; muhabbet nedir?" Muhabbet; Allah'ın sevdiğini sevmendir, Allah'ın kızdığına kızmandır, tamamen hayrı işlemendir ve Allah'dan meşgul eden herşeyi reddetmendir.

" Allah yolunda bir kınayanın kınamasından asla korkmamaktır. Müminlere şefkat göstererek, kâfirlere şiddet göstererek, dini konuda Resulullah'a tam ittiba ederek yaşamaktır. Yani, Allah âşık-ı bir insan. Bu ne demek? Allah onu seviyor da ondan. Allah sevmeden bir insan Allah'a âşık olamaz.

Önce Allah sevecek, ondan sonra kişi Allah'a âşık olabilir. Yani kendi kendine Allah âşıkı olamaz bir insan. Allah sevdikten sonra olur."

"Aşk odu evvel düşer maşuka ondan aşıka

Şev'agü bak kim, Şemi gör kim yanmadan yandırmadı pervane"

Önce Allah sever bir kulu. Ondan sonra kulda muhabbetullah hâsıl olur. Onun için âşık-ı sadık olan bir insan, Allah'ın sevgili kulu, Allah'ın sevdiğini sever, kızdığına kızar, tamamen hayır İşleri yapar. Allah'dan meşgul eden herşeyden uzak durur. Ben filanca yere gitmem, ona gidince işimi yapamıyorum, cumayı kılamıyorum. Allah'dan alıkoyan herşeyden uzak durur. Allah yolunda bir kınayanın kınamasına hiç aldırmaz. Müminlere şefkatle severek, kâfirlere sert, cesur, kahraman, dini konularda tamamen Resulullah'a tabi olur.

Prof.Dr. M. Esad ÇOŞAN

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Hüzün gülümseyişlerimde sevdadır dokunamadığım!
Bakamamaktır gözlerine sevgilinin,
Duymamaktır toprağın sesini,
Bilememektir belkide hüzün, bilinsede her şey!
Hüzün evimizin çatlak duvarından içeriye giren üşümektir!

Hüzün hiç bir zaman hiç kimseye anlatamadığımdır,
Yüreğini ortaya koymaktır benim ülkemde hüzün
Bulut bulut dolaşıp kaybolmaktır birden bire gölgesiz!

Hüzün üşümektir temmuzunda güneşe inat!
Deniz olsanda ıslanamamaktır,
Özgür olsanda koşamamaktır,
Dalgasız kalmaktır limanı olmayan günlere!

Hüzün Özgür olmaktır bazen
Olamamaktır birde,
Olmamış gibi çaresizliktir
Nerde diye sormaktır hüzün!

Dilsiz olmaktır belkide hüzün
İzlemektir kör olsanda gideni ardından!
Hüzün Özgür gülümsemelerin en güzel rengine bakıp
Siyah beyaz kalmaktır!

Hüzün dudaklarındaki ter damlasına dokunamamaktır!
Yüreği yanmak, kül olmaktır hüzün,
Külünden yine yangınlara koşmaktır!
Uzun bir yolun sonundaki yolsuzlukla karşılaşmaktır belkide Hüzün
Kocaman bir boşluğa sarılmaktır!

Susmaktır Hüzün çığlık çığlığa!

S u s t u n!

S
u
s
t
u
m!

S U S T U K!

Bir evren bilgini "Zaman nedir?" dedi.
O bilge insan şöyle cevap verdi:

"Sınırsız olan ve ölçülmesi mümkün olmayan zamanı aklınızca ölçmeyi tasarlarsınız.
Aklınızca; tavırlarınızı hatta ruhunuzun gidişini yönünü saatlere ve mevsimlere göre düzenlersiniz. Sizler zamanı güya bir dere yaparak onun yamacına oturur akışını seyredersiniz. Bununla beraber içinizdeki sonsuzluk hayatın sonsuzluğunun farkındadır.
Ve dünün bugünün bir anısı yarının da bugünün bir düşü olduğunu bilir."

"İçinizdeki şarkı söyleyen derin düşünen o sonsuzluk hala yıldızların evrene serpildiği o ilk anın sınırları içinde oturmaktadır. İçinizdeki aşk gücünün sınırsız olduğunu hisseden yok mudur? Zaman da aşk gibi bölünmez ve yeri olmayan bir şey değil midir?"

"Ancak şunu unutmayın sizin aklınız zamanı mevsimlerle ölçerse bırakın her mevsim bütün öteki mevsimleri çevrelesin içine alsın. Bırakın da bugün geçmişin anıları ve geleceğin özlemleriyle sarmaşdolaş olsun!"

Halil Cibran /ERMİŞ

Yüreği güzel, Sevgili Aysel'e değerli katkılarından dolayı en kalbi sevgi, saygı ve hürmetlerimi sunuyorum.
/

Bir kutsal emanettir hayat dediğin.
Seni beklemeden sonsuza akar. Mühlet biter ve başlar yolculuk. Dünya ki bir sihirli kuyu. En kuytusunda bir damla olsan da bütün yollar ölüme akar. Kaçmak mümkün değil, ertelemek imkânsız. Kader denen nazlı peri her an yanıbaşında hissettirmeden. Sözün bittiği yerde başlayan bir iç çekiştir bu. Duyguların kendinden geçtiği, gönül diyarının bitap düştüğü nokta... Ötelerin ötesi. Göklerden gelen davet, gideceğin tek adrestir aslında. Günler döner, mevsimler değişir. Sen ise bir mevsimlik kuş misali uçarsın hicret zamanı geldiğinde...

Bir kutsal emanettir hayat dediğin.
Elinde birikmiş duaların varsa eğer...

Gurupta tezahür eden ihtişamın efsunuyla kendinden geçersin.

Bir kutsal emanettir hayat dediğin.
Elinde birikmiş duaların varsa eğer... 

Alnındaki secde çiçeklerini toplayıp öyle gidersin. Sonra, göklere yolladığın duaların yağmur misali dökülür göklerden rahmet olup. Tüm basamakları bir secde hızıyla geçip ulaşırsın en sevgiliye. Bir vuslat sevinci sarar ruhunu. Göklerin fevkindeki hislerin yağar üstüne. Benliğinin esrarı çözülür ve ten kafesi göçer gider yurduna. Tüm hüzzam ağıtlar seni söyler sonra. Merhametin senden fazlaysa ve heybende sevgi doluysa..
Elinde birikmiş duaların varsa, vicdanının ayak sesleri götürür seni...
Gurupta tezahür eden ihtişamın efsunuyla kendinden geçersin.
Ve...
Mevsimlik bir kuş misali uçarsın hicret zamanı geldiğinde.

Elinde birikmiş duaların varsa...
En derin uykular örtüsünü dünyanın üzerine yaydığı zaman, bir sükûnet yayılır ruhuna... İşte tam zamanıdır artık gerçeğe uyanmanın. Sıra dağlarla çevrili hayatta kendi dağını aşma gayretin şaha kalkar... Gayret atın tırıstadır.
Bu devir başka bir devir. Tefsiri mümkün olmayan hisler sarmış insanlığı. İnsan insanın kurdu. Değerlerin içi büyük bir çukur. Düşmüşüz en derin hiçliğe. En mutena duygular aleni, serkeş. En kadim dostluklar kin kuşanıyor. İnsanın bir yüzü gördüğümüz. Birkaç yüzü var görmediğimiz. En savunmasız olduğun anda, bir nisan akşamında meçhul iklimlere yol aldığımız, sırlı dikenli yollar karşılar seni... Yorulur tükenirsin. Uzaktaki ölüm meleği yaklaşır, yakınlaşır. Kendini bırakırsın sonsuzluğun kollarına.
Elinde birikmiş duaların varsa...
Hicret zamanı geldiğinde...

Elinde birikmiş duaların varsa...
Alnındaki secde çiçeklerini topla ve dağıt vadisi çiçeksiz gönüllere. Kışta kalmış yüreklere bahar ol. Kar ol, karı erimiş dağlara.
Yorgun bulutların yağamadığı yağmur ol, kurak gönüllere. Billur ırmakların testisi ol suya hasret dudaklara. Bir mevsimlik menekşe gibi düşme toprağın bağrına. Sonsuzluğa ayarlanmış yüreğini bile. Göklerin saramadığı, zirvelerin ulaşamadığı en ıssız gönüllerin Kehkeşanı ol. Eyüpün sabrına eş olsun tahammülün. Her durağın ötesinde başka durak ol yolcusunu bekleyen... Merhametin senden önce yürüsün yollarda.

Elinde birikmiş duaların varsa eğer...
Bırak yüreğin bir secde hızıyla vuslata ersin.
Gurupta tezahür eden ihtişamın efsunuyla kendinden geçsin. 

Elinde birikmiş duaların varsa eğer...
Vicdanının ayak seslerini hala duyuyorsan...
Güvercin gibi gelen baharların ardından, gelen bir acı tufan gibidir ölüm insan nefsine... Bir anda çıkıp gelir sonsuz yolculuk. Söz bitmiş, vakit tamamdır. Yüreğin karanlık bir geceyi ağırlasa da kanat çırptığında göklere, ışıkla dolacak odanın içi. Heyben doluysa, elinde ve dudaklarında duaların izi kalmışsa, vicdanın uyanıksa ve alnında secde çiçekleri açmışsa... Koşar adım gidersin.

Bir kutsal emanettir hayat dediğin.
Seni beklemeden sonsuza akar. Ötelerin ötesi bekler seni. Geldiğin noktaya varır yolun. Gidersin kimselere sormadan, haber vermeden. Ansızın durur hayat. Biter fasl-ı bahar.
Göklerden gelen bu davet, aklın hesaplarının bittiği, bir çağ yenilgisidir aslında...
Koşar adım gidersin.

Elinde birikmiş duaların varsa.
Ve... Merhametin senden fazlaysa...

Yüreği güzel, Sevgili SemaNur'a değerli katkılarından dolayı en kalbi sevgi, saygı ve hürmetlerimi sunuyorum.
/

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

En Umutsuzundan...

Aşk, çoğu zaman ilk görüşteki ilahi varoluştur kalbe inen ve indiğinde sızlatan, içini huzurla kaplar bu varoluş ve hapsolacağın aydınlık günleri beklersin umutsuzca.. Aşık olan için tüm benliği ile bir imtihandır aşk.

Onu gördüğünde kalbin ne yapacağını bilemez ve söyleyeceği bir sözüne bakar kalbinin durması, ki "keşke dursa" dersin, "keşke dursa da gözlerine bakarak son nefesimi verebilsem oracıkta". Ne de olsa benim olmayacaktır düşüncen. Ve işte beynin de ne yapacağını bilemez artık. Her yöne tüm algı, mantık ve düşüncelerin kapanmıştır, tek bir kişi hariç ; "O" . O öyle birisidir ki "ne haddinedir" "o" nu sevmek.. Küstahlığı emreder beynin. Ne kadarda umutsuz olsa da üstüne gider duygularının. "O" öyle bir şeydir ki haftada,ayda 1-2 kere göreceğini bilsen bile tüm haftanı, ayını onu göreceğin günü geçirerek öldürmeni sağlar.. Zaman kavramın kalmamıştır, bir tek onu göreceğin günleri bilirsin..

Ve gördüğünde umutsuzluğuna bin katarak geçen dakikaları sayarsın, sayarsın ki çabuk geçmesin zaman, çünkü sana göre sayılı zaman çabuk geçer sözü doğru değildir, bilirsin ki onu görebilmek için geçirdiğin günleri sayarak geçiremiyorsun. Onun ağzından kendinle ilgili iki kelime duysan dünyalar senin olur. Sürekli onunla konuşmak istersin, ama konuştuğunda çoğu zaman saçmalarsın, gereksiz hareketlere başvurursun. Aşkın dışa vurumudur, beyninin ve kalbinin oyunudur, aslında aşkını belli etmek istemezsin, ama bir yanında umut beslemek ister, dışa vurmak ister duygularını. İşte sen bu ikilemdeyken "O" senin hakkında yanlış yargılara düşer. Ama bir yanın hala söylemekte ısrarcıdır.

Söyleyince ne olacak ki? Ne ondan aşka dair bir ışık alabilmişsin kaç zamandır, ne de tüm çabalarına rağmen istediğin yakınlığı kurabilmişsindir. Hem kendi ağzı ile ima etmedi mi "dengin" olmadığını? Sana söylemedi belki ama fikri buydu. Belki de her lafını kendine yoruyorsundur he? Gerçi senin umurunda olmaz, aşkın yaşının da mantığının da zamanının da olmadığını iyi bilirsin. Hayattan öğrenebildiğin şeylerdendir bu, ne dersin? Belki sen de ona öğretebilirsin?

Günlerini kendini avutarak ve duygusal şarkılarda hüzünlenerek geçirirsin, aşk acıtmaya, ağlatmaya devam ettikçe günden güne erir zihnin.. "O" hala farkında değildir olanların ama oralarda bir yerlerde "O" nun için eriyen bir yürek vardır ve o iki kelimeyi gözlerine bakarak söylemeyi çok ister;

"Seni Seviyorum.."

Aşkını sadece bu iki kelime ile ifade edemezsin ama umutsuzluğunu bitirirsin. Çünkü cevabı bellidir ; ya ; "ben de seni seviyorum" dur ya da ; "saçmalama" dır. Her iki cevapta da bir sonuç elde edeceksindir. Ama sen cevabın ikincisi olduğunu biliyorsundur. Cevabı biliyor olman bir şeyi değiştirmez, ille de onun ağzından duyacaksın yüreğine kilidi vurmak için.. Bu cevabı alacağını bilmene rağmen çok büyük bir yıkım yaşayacaksın ve uzun bir süre kendine gelemeyeceksin, "O"nu kaybedeceğini bilmene rağmen yaptığın için kendine kızacaksın.. Kaybettiklerine ağlayacak, tarif edilemez acılara maruz kalacaksın...

Yine de tüm acılara rağmen muhteşemdir aşk, aşkta zaten acı çekilmelidir, yaşanabilmesi sadece özel insanlara mahsustur, aşk öyle bir şeydir ki dünyada bir tek "O" vardır, her yerde her saniyede.

Dünya üzerindeki tüm "özel" insanlara nasip olması dileğiyle..

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Gündemin, bu kadar yoğun olduğu ve gelişmelerin hızla devam ettiği bu günlerde başka konumu kalmadı, dese de bazı okuyucu kardeşlerimiz, ta Ramazan ayından beri, içim de kalan ve Ramazan hürmetine değinmediğim bu konuya son olarak dinlediğim/izlediğim haber üzerine değinme ihtiyacı his ettim. Peşinen okuyucu kardeşlerden helallik istiyorum. İşin doğrusu, bu konuya değinmek benim de hoşuma gitmiyor. Ne yazık ki başka çare kalmıyor çünkü bazıları, tabir pek yakışıklı olmasa da "zeytinyağı gibi üste çıkıyor".

İzleyenleriniz olmuştur televizyon kanallarından, adını zikretmeyeyim "tirajı en yüksek" gazetenin bir reklâm filmini. Reklâm filminin anlatmak istediği kısaca şöyle açıklanabilir. Bizler, çeşitli ırklardan, fikirlerden, görüşlerden... Âdemoğulları, birbirimize karşı olan ön yargılarımızla, görünmeyen duvarlar örmüşüz. Bu görünmeyen duvarlar birbirimize ulaşmamamızı, birbirimizi dinleyip anlamamızı engelliyor. Hâlbuki bu görünmez duvarları yıksak, ortak yanlarımızı görür ve hayatı daha da güzel hale getiririz. Tabii sonunda birisi bu duvarı kırıyor. Film, anlamlı bir film, bende güzel buldum. Hakikaten ön yargıların oluşturduğu görünmez duvarlar, insanlar arasında iletişimi en asgari seviyeye düşürmekte, böylece birbirini anlayıp dinleme, ortak noktalarımızı bulup geliştirmeye mani olmakta, her daim birini diğerine karşı savunma veya saldırı pozisyonuna getirmektedir.

Bir Müslüman olarak, ister Peygamberimiz Hazreti Muhammed (sav), ister önce ki Peygamberlerin hayatında düşman bile olsa, araya duvarlar örülmediğine dair güzel örnekler vardır. Hz Musa ve Firavun örneğinde olduğu gibi ve Hz Muhammed ve Ebu cehil örneğinde olduğu gibi. İki örnekte de ilişki kurma/konuşma/tartışma/diyalog kapısı kapatılmamıştır. Her zaman karşı taraftakine muhtemel bir mümin gözü ile bakılmıştır. Vahiy ile aksi bildirilene kadar.

Kısacası ön yargıdan görünmez duvarlar örmek ve bu duvarların arkasına saklanmak, Peygamber mesleği olmadığı gibi onlara ümmet iddiasında olanlar da olmamalıdır. Hele hele bu ön yargılar ve görünmez duvarlar, aynı dinin mensupları ve aynı Peygamberin ümmetleri arasında hiç olmamalıdır.
Böyle bir filme imza atanların, kendileri ile başka meşrepten fikir ve görüşten, cemaat ve hareketten Müslümanlara karşı görünmez duvarları, git gide kalınlaştırmaları şahsen beni üzmekte ve başka düşüncelere sevk etmektedir.

Ramazan ayı boyunca "çok tirajlı gazetenin" televizyon versiyonun da İslami bir cemaate karşı yapılan iftiralar, defalarca muhatapları tarafından yalanlanmasına rağmen, tekrar tekrar yayınlandı. Mübarek Ramazan ayına dahi hürmete edilmedi. En sonun da ben artık malum kanalı dinlemekten vazgeçtim. Mübarek aydır, belki öfkemize yenilir ağzımıza sahip olmayız diye. Geçen gün baktım bir kardeş hele şu haberi bir izle dedi. Linki açtım ve haberi izledim, malum gazetenin TV versiyonu, heyecanlı heyecanlı sunuyor haberi. Arap kralları hariç, Müslümanların kahir ekseriyeti tarafından, Müslümanların başını dik tutan bir İslami hareket olarak görülen, Lübnan Hizbullah Hareketi terör örgütü olarak gösteriliyor. Tabi haberin sunuş şekli Türkiye’deki Hizbullah’ı da karıştırır gibi yapıyor. Yani bir haberle, iki örgüt de terör listesine konuluyor. Bu haberi de izleyince tekrardan bir "innalillah ve inna ileyhi raci'un" dedim. Gazeteleri için önyargılardan oluşturduğumuz, görünmez duvarları yıkalım diye reklâm yapan malum düşünce, Müslümanlara gelince duvarları her geçen gün kalınlaştırmaktadır. Biz anlamadık, sizin Müslümanlarla alıp veremediğiniz nedir? Üstelik bu takıntınız, sadece belli bir İslami cemaatle de sınırlı değil. Eğer sadece bir cemaatle olsa idi insan belki anlayışla karşılayabilirdi. Ama bakıyoruz, dışınızdaki tüm cemaatlerle aynı sorunu yaşıyorsunuz.

Diğer düşünce ve akımlar ile ise yapabildiğiniz kadar yakınlaşmaya, hatta sokulmaya çalışıyorsunuz. Bunlara a’dan z’ye tüm düşünceler dâhildir. Buna bir diyeceğim yok şahsen, varsın yakınlaşın istediğiniz kadar. Bundan ne çekinir, nede gocunuruz. Belki sayeniz de birileri hidayet bulur.

Müslümanlara bakış açınız ve yaptığınız haberler ise şahsen beni rahatsız etmektedir. Yaptığınız haberler, sizleri Müslümanların gözünde gün be gün düşürmektedir. İslam dininin gereği, gayri Müslim ile irtibatı koparmayıp, Müslüman ile irtibatı sıklaştırmak/kaynaşmak iken, sizin ahvaliniz bunun tam zıddıdır. Şeref ve İzzetin Allah’ın ve resulünün yanında, Müminlerin yanın da olduğunu bilmiyor musunuz? Şeref ve izzet başka yerde aranmaz.

Fazla uzatmayayım, zaten ne sizi anmak, ne de bu konu da yazmak benim hoşuma gidiyor. Gelin reklâm filminiz de anlatmak istediğiniz gibi bu ön yargılarınızdan ve dışınızdaki Müslümanlarla aranız da oluşturduğunuz ve gün geçtikçe kalınlaştırdığınız duvarlardan kurtulun. Reklâm filmin de kırdığınız gibi kırın ve dışınızdaki Müslümanlarla kucaklaşın. Belki o zaman farklı farklı görünsekte, hepimizin aynı Allah’a kul, aynı Peygambere ümmet ve aynı dine mensup olduğumuzu görürsünüz. Yok, bunu da yapmayacaksanız Allah ve Muhammed (sav) aşkına, Müslümanlara çamur atmaktan vazgeçin. Bilmem bunu yapabilecek misiniz?

İnsanlar doğar, çocuk olur, genç olur, orta yaşa gelir, ihtiyarlar ve bir gün, sesli ya da sessizce çekip giderler. Hz. Âdem’den bu yana, kimler gelip, kimler gitmiştir.

Gidenler iki şekilde hatırlanır. Ya “iyilikleriyle,” ya da “kötülükleriyle.” İyilere “rahmet” okunurken, kötülere “lânet” okunur.

Bir üçüncü şık ise, ne yaşadığı ne yaşamadığı belli olmayan, bir müddet bu dünyayı işgal edip, sesiz sedasız göçerler ki, bunların arkasından kimse konuşmaz, çünkü kimse hatırlamaz.

Öyle yaşamalı, öyle bir ahlak mirası bırakmalı ki, gittiğimiz zaman boşluğumuz hissedilebilmeli. Oturduğumuz yerden bile kalktığımızda bu eksiklik yaşanmalı.

“Var mı böyle hatırladığınız biri” diye sormaya cesaret edemem. Sonra neden hep birini arayalım da, o aranan biri, biz kendimiz olmayalım.

Hah işte bu soruyu sormak lazım asıl. Evet; “Neden gittiği zaman boşluğu hissedilen biz kendimiz olmayalım”?

Gerçi bizde gelenektir, yapmadığımız, uymadığımız, düşünmediğimiz şeyleri başkalarına nasihat olarak, vaaz olarak anlatmayı pek severiz.

Sarhoş bile o sarhoş haliyle, içkinin ne kadar kötü olduğunu anlata anlata bitiremez. Ne kadar berbat olduğunu saatlerce yarım yamalak anlatır ama ertesi gün içmeye devam eder.

Nasihat ettiğimiz, vaaz verdiğimiz, yol gösterdiğimiz, yönlendirdiğimiz, yönetmeye çalıştığımız insanlardan istediklerimizi kendimiz yapmayız.

Bu önemli bir hastalıktır. Karşımızdakilerin veya sorumluluğumuz altındaki kişilerin her bakımdan donanımlı hale gelmesini arzularken, kendimiz aynı donanıma sahip olmayı hiç düşünmeyiz.

İstisnalar hariç, bu memlekette ne kadar çok yazan, okuyan, araştıran, konuşan var ve hepsinin de faydası saman alevi olup unutuluyorsa, kabahat alıcılarda değil, vericilerde demektir.

Kişilik sahibi olmak, kimlik sahibi olmak, insanın kendisinden kaçmadan kendisi olmak, kendi gerçeğini kabul etmiş olmak, kendisine karşı sorumluluklarını bilmek; “en büyük hükümdarlık,” “en büyük padişahlık,” “en büyük komutanlık” ve “en büyük erdemdir.”

İşte bunu becerebilenler, gittiklerinde boşluklarını hissettirenlerdir.

“İyi güzel de, bunu nasıl yapacağız” diye sorsanız ya da sorulmuş gibi kabul etsek, neler söyleyebiliriz ona bakalım. Aslında reçete çok basit.

Yüce Rabbim, insanın fıtratını öyle bir yaratmış ki, bir insanın kötülük adına sergileyebileceği ne kadar eylem ve düşünce varsa, yine insanın kendisine reddettirmiş.

İnsanoğlunun yapacağı her türlü sözlü ve fiili kötülüğü reddeden ilk organlarımız, göz, kulak ve beden dilimizi oluşturan diğer uzuvlarımız olmaktadır.

Mesela, akıl gibi dünyada eşi benzeri bulunmayan ve sadece insana verilen sınırsız bir nimeti, yine insan kendi kendine devre dışı bıraktığında kötülük yapabiliyor, art niyetli olabiliyor ve insana yakışmayan tavırlar sergileyebiliyor.

Yukarıda da ifade etmeye çalıştığım gibi bu işin çözümü basit.

Birinci yol:

Hangi hal ve şerait içerisinde olursa olsun, “benlikten ve bencillikten” uzak durmak gerekir. Bütün belaların başı, “benliğe” teslim olmak, bütün huzurları başı da teslim olmamaktır.

İkinci yol:

Aynanın karşısına geçip; “Nereden geldim, nereye gidiyorum, benden şu an kaç kişi memnun ve ben bugüne kadar hayırlı ne iş yaptım, aileme, komşuma, memleketime nasıl bir hizmette bulundum” sorusunu sormak, ama “mazeretlere” sığınmadan sormak.

Şimdilik bu iki yol yeter. Gelecek taleplere göre diğer yolları da söylerim. “Peki, bütün bunları ben yapabiliyor muyum?”

Affedersiniz, soruyu anlayamadım. Ne sormuştunuz?

Hüseyin Öztürk

Yüreği güzel, Sevgili GüLer Kardeşim'e değerli katkılarından dolayı en kalbi sevgi, saygı ve hürmetlerimi sunuyorum.
/

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Yürek de damla damla akar mı böyle..

gül kokusu, gül muhabbeti, yürekten damla damla süzülür mü böylesi..

aşk, taneyi mücevher yapan,
faniyi baki yapan..
bir kainatı aşk ile dolduran Rabb'e aşk...
olmazları olduran,
kabımızı güllerle dolduran Rabb'e aşk...
bir zerreye bile akla sığmaz kanunları sığdıran,
nice fabrikalar işletip en güzel suretiyle bize sunan
Suyu Rahmet, Gülü Muhabbet eyleyen Rabb'e aşk...

Ancak aşk ile dönebilir bu dünya,
Aşk olmazsa bir elektron dahi yörüngesinde duramaz..
Su molekülleri biraraya gelemez..
Yağmur yağamaz,
Güneş doğamaz o ilahi Aşk olmasa..

Halık-ı Kerim'in "ol" emri olmasa..
Ne alem olur, ne zerre, ne katre, ne güller, ne gülistanlar
ve ne biz insanlar..

Ama "Ol" dedi Rabbim..
"Gel" dedi dünyaya..Ve bizleri bu fani misafirhaneye misafir eyledi,
Tüm cihazatları verdi Rabbim..
Görmeye, Bilmeye, İnanmaya, İtaate, Sevgiye, Aşka ve Teslimiyete dair,
Tüm cihazlarla donattı bizi...
Halk eyledi, Rahmeyledi, nur eyledi..

Alemi melekleriyle donattı, herbirini emrimize memurlar eyledi..
Hizmetkarlarıyla doldurdu dörtbir yanımızı,
ve "en sevdiğini" gönderdi bizlere...
Nelerden nelerden nasipdar eyledi...

Mahbub-u Hakiki olan Rabbimiz, O aşk'a teveccüh ettirsin bizi
O'na sevk etsin bizi,
O'nunla eylesin bizi..

Yüreği güzel, Sevgili SemaNur'a değerli katkılarından dolayı en kalbi sevgi, saygı ve hürmetlerimi sunuyorum.
/

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.