Dilimi kilitlemiş dünya… Kelimeler anlatmak istediklerimi anlatamasa da, bu aralar usulca gözlerimle anlatmayı seçiyorum.
Otobüs penceresinden el sallayan bir çocuk , beni tanımasa da gözleri ile haykırıyor…
- Görüşeceğiz …
Uzunca bir yol, elleri ile çekmekte olduğu tekerlekli bir araba, tekerlekli arabada utanarak giden yaşlı bir baba … Yere bakan gözlerini kaldırıp, gözlerime fısıldıyor…
-Görüşeceğiz …
Kuşlar mevsimlerini bilip göçe uğrattılar beni, ötüşlerinden anladığım kadarıyla;
-Görüşeceğiz …
Kar kaplayıp sakladığında toprağı, güneş okşayarak erittiğinde karı, bahar
geldiğinde söylediğinde baharı, rüzgar esip kurutup kopardığında yaprağı sessizce anlattıkları;
-Görüşeceğiz …
Bir anne ve göz kapakları dünyaya kapanmış bir bebek… Annenin elinde gözyaşlarıyla ıslanmış bir mendil…Toprak atılırken kürek kürek…Annenin gözlerinde ki kelime;
-Görüşeceğiz…
Hiç tanımadığım uzaklardan gelmiş bir grup yolcu , dillerinde bilmediğim dualar,yüzlerinde tanıdıktı tebessüm…Farklı olsa da kelimeler,anlaştığımız tek yer;
-Görüşeceğiz…
Gece kararttığında odayı, güneş alıp gittiğinde başını… Günümün yarını olacakmış gibi kurguladığım da zamanı… Uyku çöktüğünde gözlerime, benim için önemli olanı, ölümün küçüğü uykuyla susturduğumda…Alıp verdiğim her nefes sonrasında;
-Görüşeceğiz…
Aşuk maşuktan geçerken, Mecnun Leyla’sını Mevla’da bitirirken,Yunus ağlarken yane yane, Mevlana ‘’hamdım,piştim,yandım’’ diyerek dünyadan geçerken, her birinin de zikrettiği;
-Görüşeceğiz…
Adem Havva’dan ayrılırken, Meryem kelimesi İsa’ya son kez bakarken, Fatıma, Hasan ve Hüseyin’i gözlerinde okşarken, Yakup gözleriyle Yusuf’u özlerken, içlerinde sakladıkları;
-Görüşeceğiz…
Adım adım yaklaşırken Kabe’ye, gözlerin yerde…Aniden kaldırıp gözlerini Kabe’ye, gözlerinde nedenini bilmediğin gözyaşların ile… Kabe’den uzaklaşırken gözlerinden dökülen vedanın duası;
-Görüşeceğiz…
Şimdi bahar, kabul olmasını istediğimiz duamız var.
Göremediğimiz yüze , duyamadığımız sese, hissedemediğimiz kokuya, anlayamadığımız dile, şefkate, merhamete, tevazuya, inceliğe ihtiyacımız var. Gelip geçen insanlığa, ÖRNEK OLAN İNSAN(sav)
Şimdi bahar, kabul olmasını istediğimiz tek dua;
Gözlerimiz gözlerinizi göremese de gönlümüz görüştü sizinle Efendim…
Gönüllerin bir olduğu yerde Görüşmek Duası ile Efendim…[amin]

Mihrican KESKİN

Sevgili, Güler Kardeşime değerli katkılarından ötürü en kalbi sevgi, saygı ve hürmetlerimi sunuyorum.
/

Mi’rac’taki;

Meleklerin bile yanıp kül olacağı noktadan,
Ol Resul’ü ötelere taşıyan; GİZEMLİ SIRRA terkiz ile,
“O’nun boyası” na boyanmak,
Dünyalarımızı ve dünyaları CENNETLERE çevirmek

Dua ve niyazlarıyla:

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

“Gönül nûr-i cemâlinden habîbim bir ziyâ ister
Gözüm hâk-i rehinden ey tabîbim tûtiyâ ister”

(Sevgilim, gönlüm senin güzelliğinin nûrundan bir ışık ister. Ey tabîbim! Gözüm senin yolunun toprağından sürme ister.)

Gönül pervânesi Muhammedî nura âşık olur da, O ilâhi şemin ziyâsından berî olabilir mi? “Berî olmak”, “olmamamak” ile eş anlamlıdır âşık için...

“Muhabbetten Muhammed oldu hâsıl
Muhammedsiz muhabbetten ne hâsıl” Diyen ehl-i din kâinâtın yaratılış sırrını âşka, aşkın sırrını da Muhammed (s.a.v)’e dayandırmaktadır. “Levlâk” hitabının mazharı olan kâinatın Efendisi (s.a.v) ezelden-ebede aşkın merkezindeki kutlu yerini almış, alemleri ziyâsı ile aydınlatmaya devam etmektedir. O (s.a.v)’nun hakikatine muttali olmak öylesine zor ki, bir kırıntı, bir ışık dahi âşıkları mest etmeye yetmiştir. İmam Kurtubî bu gerçeği şu ifadelerle dile getirir: “Rasul-i Ekrem (s.a.v) Hazretleri’nin hüsn-i cemâli tamamen zâhir olmamıştır. Eğer vücudunun bütün güzellikleri olanca hakikati ile görünse, ashabı O (s.a.v)’na bakmaya takat getiremezlerdi. Ashâb-ı Kirâm’dan Rasûlullah’a duyduğu muhabbeti dile getirenler ise; kelimelerin ifade gücü ile sınırlı kalmışlardır.
Rasûlullah’ın şâiri ünvanını alan Hassan b. Sâbit (r.a) O eşsiz güzelin, güzelliğini şu mısralarla şiirleştirmiştir;

“Ve ahsen ü minke lem terâ kattu ‘aynî
Ve ecmelü minke lem telid’in-nisâü
Hulikte müberrean min külli ‘aybin
Ke enneke kad hulikte kemâ teşâü”
(Görmedi senden güzel bir cism-i âlî gözlerim
Etmedi senden güzel tevlid, evlâd bir ana
Ayb ü noksandan berîsin yâ Rasûlallah sen
Sanki arzû ettiğin sûrette halk etmiş Hudâ)

O (s.a.v) bakmaya dayanamayan âşık sahabilerden Câbir b. Semüre (r.a)’nin gözleri aya takılır, der ki;
“Mehtaplı bir gecede Peygamber Efendimiz’i kırmızı renkli elbisesi ile gördüm de; bir O’na baktım, bir de aya. Vallahi bence O (s.a.v), aydan daha güzeldi.”
Kâinatta herşey O’na aşıktı. Ağaçlar, taşlar selam verir, Ey sevgili, bir nazarına, bir dokunuşuna herşeyim fedâ olsun, hoş geldin, safalar getirdin derlerdi. Güneş O’nu incitmemek için çırpınır, ay parmak işâretini beklerdi.
Nitekim bir işâreti, ayın ikiye bölünmesine yetmişti. Hz. Ömer (r.a) seçkin sahabî Cerir b. Abdullah (r.a)’ın eşsiz güzelliğini anlatabilmek için; “Cerir, bu ümmetin Yusufudur” derdi. Alemlerin kendi yüzüsuyu hürmetine yaratıldığı Fahr-i Kâinat Efendimiz ise, yaratılmışların, yaratılacak olanların da eşsiz güzeli idi. Bu eşsiz güzelliğe meftun olan, için için hasret ve muhabbetle yanıp tutuşan Yaman (Yanar) Dede O (s.a.v)’nun cemâli ile ferahlamanın yollarını arar. Yanar Dede mısra mısra yanar, duman duman tüter şiirlerinde;

“Susuz kalsam, yanan çöllerde cân versem elem duymam
Yanardağlar yanar bağrımda, ummanlardan nem duymam
Alemler yağsa göklerden ve ben messeylesem duymam
Cemâlinle ferahnâk et ki yandım yâ Rasûlallah.”

Habîbullah (s.a.v)’ın cemâlini dünya gözü ile görme lütfuna nâil olan sahabilerden bununla yetinmeyip O’nu öpüp koklamak isteyen Üseyd b. Huday (r.a)’ın bu arzusuna ulaşmak için başvurduğu usul de, âşığın halini anlatan tarihi bir sahne olarak kaynaklarda yer alır; “Üseyd birgün, Hazret-i Peygamber’in de şereflendirdiği bir toplulukta fıkra anlatıyor ve arkadaşlarını güldürüyordu. Muhtemelen fıkranın dozunu biraz kaçırmış olmalıdır ki, Hazret-i Peygamber elindeki çubukla Üseyd’in böğrüne dürterek O’nu ikaz etme durumunda kalmış; bunun üzerine, Rasulullah (s.a.v)’la aralarında şöyle bir konuşma geçmiştir;
“- Beni acıttın yâ Rasûlallah! Kısas isterim!
- Öyle ise kısas yap!..
- Fakat yâ Rasûlallah!.. Senin üzerinde gömlek var. Halbuki sen vururken benim üstümde gömlek yoktu!..
Hazret-i Peygamber (s.a.v) gömleğini kaldırınca, Üseyd Efendimiz’i kucaklar ve böğrünü öperek ilave eder;
- Anam-babam sana feda olsun yâ Rasûlallah, işte maksadım buydu” (Ebu Davud, Sünen, lV, 482-483)
Bahsimizi güzeller güzeline salâtu selam ile tamamlarken, aczimizi ve gönül perişanlığımızı arz ile şefaat diliyoruz.

Mustafa DEMİRCİ

Yıl bindokuzyüz küsür, ikibin ne farkeder.
Ben seni asırlardır tanıyorum!
Çok sıcak bir gün olacakmış bu gün.
Ben senin aşkınla, tarihler boyu yanıyorum.

***

Her sabah! Ta ezanla başlayıp yaşıyorum.

Bir an bile çıkartmamaya çalışıp, aklımdan seni.
Hatıraların hüzne boğsada çoğu zaman beni.
Dostların, arkadaşların nasıl sevdiyseler seni.
Öylece seviyorum senin olan her zerreni.

Üzgünüm hüznünle tutamam gözlerimi,

Aklıma gelir hüzün yılı peygamber kederleri.
Ağlarım,taşarım sığamam hiç bir yere.
Akarım Mekke'den nur kaynağı Medinene.

Hiç görmedim ama oraları, sanki çevrem civarım.
Ya Resulallah!Ben-Sen varolduğun için varım.
Rabbim meğer ne çok seviyormuş beni.
Tanıtmış kainatın en güzelini.

SEVGİLERİN EN GÜZELİ
SEVGİLİLERİN EN YÜCESİNE OLANDIR

HaKaN DİDİNİR

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Rahman Ve Rahim Olan ALLAH'ın adıyla
Salât ve selam olsun sana Ey Gül yüzlü Gül Peygamberim
Gül Yüzlüm
Seni tanıyalı yıllar oldu belki, ama sana yazabilme cesaretini şimdi bulabildim
Nasıl başlasam bilemiyorum Sahip olduğum bu teneke yüreğimden sana layık olmayan sözlerin dökülmesi endişesi içerisindeyim
Ellerim taş kesilmiş
Bedenim tutsak Efendim Kalbim bir güvercin gibi titriyor kafesinde
Kalbimin çekirdeğinde inceden bir sızı; bu sızı Senden Efendim, Sensizlikle imtihan olma korkusundan
(Rabbim Sensizlikle imtihan etmesin beni, "bizi")
Kırık dökük, kirli paslı bir gönül taşıyorum
ve o kırık dökük, kirli paslı gönlümle sesleniyorum Sana
Kırık dökük, kirli paslı bir gönül taşıyorsam bile, Gönlümün en temiz yerini sana ayırdım Efendim
İsterdimki gönlümün bütün odaları tertemiz olsun Senin Sevginle, Senin nurunla dolu olsun Ama başaramadım Efendim Rabbim'in bana emanet ettiği tertemiz yüreğimi fani şeylerle doldurdum Dünya ve dünyalık şeylerle istila ettim yüreğimi Zaten onun için kararmış tenekeleşmiş yüreğim
Can Efendim Sana karşı çok mahcubum
Doğru düzgün tanıyamadım Seni Tanıyamayıncada tanıtamadım Şu kararmış yüreğimi aydınlatamadım Senin Nurunla, kararmış gönüllere sunamadım Senin Sevgini
Herşeyin başı Seni sevmektir, aşkınla yanıp tutuşmaktırTam anlamıyla Sevemedim(dik) seni yanıp tutuşturamadım(dık) gönlümü(gönüllerimizi)Oysa tam anlamıyla sevseydi(m)k Yanıp tutuşturabilseydi(m)k
Gönlümü (Gönüllerimizi) bugün bu hallerde olmazdık
Ey Nebim
Gönlümün Gülü Sensin bizim tek kurtuluşumuz, Sensin bizim felaha erişimiz
Seni anıyor yer gök,canlı cansız ne varsa Seni çağırıyor
Ne olur artık Gel Ey Can
Gelde gör ümmetinin halini Uyuyan nefs(imi)lerimizi, Şeytana köle olmuş benliği(mi)zi, şu naçarlaşmış pasifleşmiş ruh(umu)larımızı gör
Ya RasulALLAH ancak sen kurtarabilirsin b(eni)izi bu anlamsızlaşmış kötülüklerle dolu dünyadan
Gelde kurtar bu yozlaşmış düşüncelerden Anlamsız hayallerden fani aşklardan gelde arındır gönlümü (gönüllerimizi)
Gelki bu kirlenmiş gönlüm (gönüller) Nurunla yıkansın
Gelki çekip gitsin Zulmet
Gelki Şehadet olsun sensizliğin bedeli
Gelki Bir kor saç içime,
Gelki ocaklar gibi yanayım
Gelki Bu can yoluna kurban olsun ve anam-babam sana feda olsun yâ ResulALLAH

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

     Sevgili Peygamberimiz -sallallâhu aleyhi ve sellem-, bir gün ashâb-ı kirâmın ileri gelenleriyle sohbet ediyorlardı:
   "Bana dünyanızdan kadın ve güzel koku sevdirilmiş, namaz da gözümün nuru kılınmıştır." (Nesai, İşreti'n-Nisa, 1; Ahmed b. Hanbel, III, 128,285) buyurdular.
   Bunları izah edecek olursak;

1.Güzel koku:

   Çiçeklerin şahı gül, insanların şahı da Aleyhissalatü vesselam Efendimizdir. O, güzel kokunun menbaıydı. Zira bütün güller izafi, o ise aslidir.
   Bir yetimin başını okşadığında, o çocuk etrafa yaydığı güzel koku ile diğer çocuklar arasında rahatça fark edilirdi. Yine Peygamber Efendimizle musafaha edenler, onun mübarek teninden yayılan mis kokusunu akşama kadar ellerinde koklayabilirlerdi.
   Sevgili Peygamberimizin koku sürünmeye ihtiyacı olmadığı halde ümmetine fiili kıstas ve "üsve-i hasene: en güzel örnek" oldukları için sık sık güzel koku kullanırlar ve ashabını da buna teşvik ederlerdi.
   "Misk, kokuların en güzelidir" (Müslim, Elfaz, 18) buyuran Allah Rasulü, "Bir kimseye reyhan takdim edilirse onu reddetmesin. Zira reyhan taşınması hafif, kokusu güzeldir." (Müslim, Elfaz, 19) buyurarak ashabını da teşvik etmişlerdir. Veda haccında ihramı giymeden önce gusül abdesti aldılar, taranıp güzel kokular sürdüler.
   Hazret-i Ömer, güzel koku hakkında," malımın önemli bir kısmını güzel kokuya vermeyi israf saymam." buyurmuşlardır.
   Ruhânî varlıklar, melekler de güzel kokuya aşıktır. Güzel koku, müslümanın gönlünün, zâhire (dışa) aksetmiş şeklidir. Allah Teala da, Kur'an-ı Kerim'de çok tevbe edip çokça temizlenenleri sevdiğini haber vermiştir.

   2. Kadın, yani kadına muâvenet (yardım):

   Gerçek manası, kadın cinsine saygılı olmak, şefkat göstermek ve iyi davranmak gerektiğini anlatmaktır. Zira o devirde kadınlar toplumun yüz karasıydı. Câhiliye Araplarında, altı yaşında merhamet ve şefkate muhtaç kız çocuğu, annenin yüreğinden kopartılarak götürülür, anne yüreği çılgına çevrilerek, diri diri toprağa gömülürdü. Bu fâcianın adı "dayıya gitmek"ti.
   Sallallâhu aleyhi ve sellem Efendimiz'le, annelerin yavrularıyla yüzü güldü. "Cennet, annelerin ayaklarının altındadır." buyurdu. Her doğan kız çocuğuna şenlikler yaptı, ziyafetler verdi. Bu adi davranışı yaşayışıyla da reddetti.

    Bir gün Ümm-i Eymen çarşıya doğru süratle koşarken Süleyme'ye çarptı. Süleyme bağırdı:
   "-Ne var böyle koşacak?"
   "-Muhammedü'l-Emin'e müjde götürüyorum."
   "-Ne müjdesi?"
   "-Dördüncü kızı doğdu."
   Hayret ve şaşkınlık içinde Süleyme'nin gözleri sanki çanağından fırladı:
   "-Ona dördüncü kızını mı muştulayacaksın?"
   "-Evet."
   Süleyme, Ümm-i Eymen'e yaklaştı, hafif ve korkulu bir sesle:
   "-Bereke (Ümm-i Eymen) bana doğruyu söyle!"
   "-Hangi konuda?"
   "-Efendin, tekrar kızı olduğu haberini acaba nasıl karşılayacak?"
   Bereke güldü ve dedi ki:
   "-Senin bu suâlin bana ilk kızı Zeyneb'in doğduğu günü hatırlattı. Bana o zaman da bu haberi ona götürmemi emrettiler. Ben ona gittim. Fakat korkudan titriyordum. Yeni doğan kız çocuğu ile beni bir çukura koyup üzerimizi toprakla kapayacağını zannediyordum. Fakat ben öyle bir durumla değil, hiç ummadığım ve beni dehşete düşüren bir hareketle karşılaştım.
   "-Nasıl yani?"
   "-Kızı olduğunu duyar duymaz yüzü sevinçle parladı. Gitti onu alıp öptü ve bağrına bastı. Kızının anasını bu sebeple tebrik etti. Sonra kurbanlar kesti ve doğumunu herkese yemekler vererek kutladı."
Süleyme hayretten donakalmış bir şekilde bekliyordu. Çünkü o üç defa evlad acısı tatmış olduğu için böyle bir şeyi aklı almıyordu. Kocası, her kızı doğdukça götürüp onları diri diri gömmüştü. Bu şefkatli babanın dördüncü kızı Hazret-i Fatıma'ydı.
   Yine Medine'de torunu Zeyneb'i omuz başına alarak mihraba geçip namaz kıldırdı. Secdeye giderken çocuğu omzundan yere indiriyor, kalkarken tekrar omzuna alıyordu. Namaz bittikten sonra ashab, bu yaptığının sebebini sordular. Sevgili Peygamberimiz buyurdular ki:
   "Kızım Zeyneb benden çok ayrı kaldı. Mekke'de müşriklerin elinde çok mağdur oldu. Böylece onun gönlünü almış oluyorum."
   Sevgili Peygamberimiz bu cevaplarıyla yalnız torunu Zeyneb'i değil, bütün Zeynebleri, kadın cinsini kast etmekteydi. Burada işaret edilen nokta şuydu:
   "Ey Cahiliyye devrinin insanları! Sizin dipdiri gömdüğünüz varlığı ben, benim için mîrac olan ibadette, Allah'ın huzurunda bile omzumda taşıyorum, demek istiyordu.

   3.Gözümün nûru olan namaza riâyet:

   Sevgili Peygamberimiz, gözümün nuru olarak buyurdukları namazı da çok severlerdi. Geceleri pek az uyur, sabaha kadar namaz kılarlardı. Uzun saatler Cenab-ı Hakk'ın huzurunda durmaktan ayakları fazlasıyla şişerdi. Gerçi aşağıdaki âyet-i kerime ile, kendilerine teheccüd namazı emrolunmuştu:
   "(Ey Rasulüm!) sana mahsus fazla bir namaz olarak, gece uykudan kalk da Kur'an ile teheccüd kıl. Rabbinin seni bir makam-ı Mahmuda göndermesi yakındır." (İsra 17/79)
   Teheccüd namazı iki rekattan en fazla on iki rekata kadardır. Halbuki Rasulullah Efendimiz ayakta duramayacak hale gelinceye kadar namaz kılardı. Bazen iki rekat, bazen dört rekat namazda Kur'an-ı Kerim'i hatmederlerdi. Bir gün Aişe validemiz dayanamayarak sordu:
   "-Ya Rasulallah! Rabbin sana gelmiş, geçmiş ve gelecekteki günahlarının bile afv olunduğunu bildirdiği halde, kendini niye bu kadar üzüyorsun?"
   Rasulullah Efendimiz ise:
   "-Ya Aişe! Rabbime şükreden bir kul olmayayım mı?" buyurdular.
   Yine Aişe -radıyallahu anha- şöyle anlatır:
   "-Biz Rasulullah -sallallahu aleyhi ve sellem- ile oturur, konuşurduk. Birlikte sohbet ederdik. Namaz zamanı gelince, birbirimizi tanımıyormuşuz gibi olurdu."
   Ebu Süleyman Darani, "İki rekat namaz kılmak mı istersin, Firdevs'e girmek mi?" diye soracak olsalar, iki rekat namaz kılmayı seçerdim. Çünkü Firdevs'e girmek nefsin hoşlanacağı bir istektir. Fakat iki rekat namaz kılarsam Rabbimle beraber bulunmuş olurum." buyurmuştur.
   Bu misaller, zirvelerden birer nümunedir. Biz bu zirveye ne kadar yaklaşabilirsek!..

BEĞENDİYSEN VE ALANINA EKLEMEK İSTERSEN YORUM YAZ - BLOG AL'A BAS SENiN OLSUN.

Adı gönlümde gizli olan bir yetimi sevdim.

Yalanı bilmeyen ALLAH ı dilinden düşürmeyen
yüreği yaralıyı sevdim.

Aşkı uğruna bütün hendekleri aşan dağları delen ve
hiçbir kalbi incitmeyeni sevdim.

Bir çiçek için bin çiçeği ezmeyen
Allah rızası için canından ciğerinden geçeni sevdim.

Gecesini gündüzüne katan uykusunu ibadete harcayan
şeytana bakmayan yüzü sevdim.

 Takva ve teslimiyette en ileride olan
hasretiyle çıra gibi yakan nur yüzlüyü sevdim.

 Taşa gül atıp baş yarmayan adaletten şaşmayan
her insana hürmet ile davrananı sevdim.

 Sevdim ben cennet kokulu bir güzeli sevdim
ismi Muhammed(S.A.V) olan Habibullahı sevdim.

Mübarek zatı zikredildiğinde kalbimi alev alev yakan
başka aşklara yer bırakmayan sevgiliyi sevdim.

Cennet bahçesi gül makamına davetini
nurlara bürünüp aşıklarını cezbetmesini sevdim.

 Ayrımcılık yapmayıp her insanı ALLAHın yarattığı kul bilip
evinde ağırlamasını sevdim.

Sevdim çok sevdim
onu gerçekten sevenler gibi sevdim

Ravzasında kokusunu alıp
yanıp yanıp ağlamayı sevdim.

 Rüyalarımda bile Seni anmayı sevdim Sultanım.

En çok Seni
Seni görmek istedim
göremesem bile

ben Seni çok sevdim...

Ben En Güzeli sevdim...

Her birimizin hayatımızı idame ettirebilmek için yaptığımız, hayatımızın rutinine dönüşmüş belli davranışlarımız var. Uyuyoruz, yemek yiyoruz, tuvalete gidiyoruz, alışveriş yapıyoruz...ve bunlar gibi milyonlarca şey daha...

Yüce Mevla'nın hayatımızın devamını sağlayan bu yetileri bize bahşetmiş olması çok büyük bir nimet muhakkak. Peki, bir de Yaradanımız zaten yaptığımız bu işler yoluyla bize cennetin kapılarını açmayı vaad ediyorsa...

Allah(cc),günlük hayatta yaptığımız sıradan işlerimizi yaratılmış en harukulade insanın, yani Rasul-ü Zişan Efendimiz'in yaptığı şekliyle yaptığımızda ibadete dönüşeceği müjdesini veriyor! Biz de kadincakararinca.com ekibi olarak sizler için Rasul-ü Zişan Efendimiz'in gündelik hayatında izlediği yolu çizdik. İşte Resulullah'ın bir günü...

Uyumak arzu ettiği zaman sağ elini başının altına koyar. Kabe’ye yönelir, dizlerini karnına kadar çeker 33 sübhanallah, 33 Elhamdülillah, 33 Allahuekber tesbihlerini çeker. Nas ve Felak surelerini okur ve avucuna üfürüp tüm bedenini meshederdi.
Yeni elbise giyeceği zaman, Cuma günü giyinirdi.
Su içerken önce sağdakine uzatırdı.
Rahatsızlanınca kendine muavvizeteyni (nas ve felak) okur ve eliyle üzerini meshederdi.
Rahatsızlanınca bir avuç çörek otu alıp üzerine su ve bal döküp içerdi.
Unutmasından korktuğu bir iş için küçük parmağına yahut yüzüğüne bir iplik bağlardı.(yani işaret koyardı)
Sarık giydiği zaman omzundan sarkıtırdı.
Ashabından birini bir yere gönderdiği zaman şöyle buyururdu: “Müjdeleyin, nefret ettirmeyin, kolaylaştırın güçleştirmeyin”
Bir söz söylediğinde yavaş yavaş konuşurdu. 3’ten fazla tekrarlamazdı.
Birinden bir şey duyduğunda, isim verip falan niye böyle? Demezdi. İnsanlar neden böyle yapar derdi.
Abdest alırken yüzüğünü oynatırdı.
Yeni elbise giydiği zaman hamd eder 2 rekat namaz kılıp eskisini fakirlere verirdi.
Kahkaha ile gülmez, tebessüm ederdi.
Sevinçli bir işle karşılaştığı zaman şükür secdesi yapardı.
Bir yere oturup da oradan kalkacağı zaman en az 10 ile 15 defa istiğfar ederdi.
Kendisini bir şey üzdüğü zaman namaz kılar, ayaktaysa oturur, oturuyorsa yatardı.
Helaya girerken yüzüğünü çıkarır, “YA ZELCELAL” derdi. Çoraplarını çıkarır paçalarını yukarı doğru sıyırır, sol ayağıyla girer, sağ ayağıyla çıkardı. Yüzüğünü çıkarırdı. Başını örterek helaya girer, şerlilerin şerrinden Allah’a sığınırdı.
Evine girerken, evden çıkarken, gece uyandığında ve her abdestten sonra misvak kullanarak diş temizliğine önem verirdi.
Birine dua edeceği zaman önce kendi nefsinden başlardı. Duada bir şey isterken avuçlarının içini kendine doğru çevirir, bir şeyden sığındığı zaman da avuç içini dışarı doğru çevirirdi.
Rükuda sırtını dümdüz yapardı.(erkekler için)
Kendisine yabancı heyetler geldiğinde en yeni ve temiz elbiselerini giyer ve sahabeye de bunu emrederdi
Tekbir alırken parmaklarını tam açardı.
Herhangi bir kıyafet giyerken sağdan başlayarak giyerdi. Soldan çıkarırdı.
Ashabın elini tuttuğu zaman Ashap çekmeyince çekmezdi.
Ashapla karşılaşıp konuştuğunda ashap ayrılmadıkça O ayrılmazdı.
Sahabelerle karşılaşınca önce selam verirdi.
Korku veren ayetle karşılaştığında Allah’a sığınır, rahmet ayetiyle karşılaştığında Allah’tan onu isterdi
Ev halkından biri hastalandığında ona nas ve felak surelerini okurdu.
Yürürken sağına soluna bakmadan sert adımlarla yürürdü.
Mescide veya eve girerken sağla girer ve genelde önce sağdan başlardı.
Arkasında bir mazereti olmadan yüz üstü yatanı iter ve şöyle derdi: “Allah’ın en öfkelendiği yatış şeklidir bu”
Ayakkabılarını giyerken önce ters çevirir, eğer içinde bir şey varsa düşsün diye. Sonra sağdan giymeye başlardı, çıkarırken de solunu çıkarırdı.
En çok pazartesi, Perşembe oruç tutardı. Neden böyle yaptığı sorulunca: “Ameller he pazartesi ve Perşembe Allah’a sunulur. Oruçluyken amelimin Allah’a arz olunmasını severim” derdi.
Yemeğe oturmadan ellerini yıkayıp sağ ve sol elin baş parmağıyla gözlerini mesh ederdi. Yemeğe besmeleyle başlar sonunda şükrederdi. Yaslanarak yemek yemezdi.
Yüzüğü gümüş, taşı akikti. Yüzüğünü sağ eline takar ve abdest aldığında oynatırdı.
Genelde Cuma günü yıkanır ve boy abdesti alırdı.
Su içerken kıbleye doğru oturur, besmele çeker 3 yudumda bir nefes alarak içerdi. İçtikten sonra Elhamdülillah derdi. İçi görünen kaptan içer, içerken suyun dibine bakardı.
Banyodan çıkmadan önce de diz kapaklarından ayaklarına kadar bir tas soğuk su dökerdi.
Birisine bir şey vaat ettiği zaman yerine getirir, sözünden dönmezdi.
Hizmetçiye söylediklerinden biri de, bir ihtiyacın var mı? Derdi.
Kendisine melekler geldiği ve Cebrail ile konuşması sebebiyle, sarımsak, soğan gibi şeyler yemezdi.
Tebessüm etmeden konuşmazdı.
Ramazan bayramında tatlı bir şey yiyerek camiye giderdi.
Kurban bayramında kurban kesilmeden bir şey yemezdi.
İkram edilen kokuyu asla geri çevirmezdi. Kendilerinden bir şey istendiğinde verir, verecek bir şeyi yoksa susardı.
Biat esnasında bile kadınların elini tutmazdı.
Su 5 şeyi yanından ayırmazdı: Ayna, tarak, sürme, misvak, ustura.
Karanlık evde oturmaz, lamba vb. bir şeyle aydınlatmak isterdi.
Biryerden kalkarken “Sübhaneke Allahümme Rabbi ve bihamdike la ilahe illa ente estağfiruke ve etubu ileyke” der şöyle buyururdu: “Yerinden kalkarken kim bunu söylerse mutlaka günahları bağışlanır.”
Hiçbir şeye hayır demezdi hep evet derdi. Yapamayacak olursa sükut ederdi.
Abdest alırken kimseden yardım almazdı.
Dişlerini temizlemeden uyumazdı.
Sadakayı bizzat kendi eliyle verir ve bunu tavsiye ederdi.
Kahkaha ile gülmezdi. Gülerken ağzını kapatırdı.
Yemeğe ve suya üfürmezdi. Kabın içinde nefes almazdı.
Genelde buğday ekmeğiyle hurma yerdi. Üzüm yerken de ağzına tek tek koyardı. Hediye edileni yerdi.
Sadakayı asla yemezdi.
Öğle vaktinde 1 saat uyurdu.
Sağ elinin üç parmağıyla yemek yerdi. Yemeden önce de iyice elini yıkardı. Dördüncü parmağını yardımcı olarak kullanırdı.
Gece 12.00 ile 02:00 arasını dinlenerek geçirir en verimsiz zaman olduğunu söylerdi.
Abdest aldıktan sonra kabeye yönelerek 3 yudum su içerdi.
İnsanların birbirini sevmeleri ve yakınlaşmaları için hediyeleşmelerini isterdi.
Güneş tutulmasında kılınan küsuf namazında köle azat edilmesini isterdi.
Nazar değmesinde hastalanınca Kalem suresi 51 – 52. ayetlerin okunmasını isterdi.
Sofrada otururken sağ dizini karnına doğru çekerek otururdu.
Yemeklerden kabağı severdi. Aç iken soğan yemeyi yasaklardı.
Misvakı dişlerine sürerken sağdan sola doğru sürerdi. Bıyıklarını da gayet kırpardı.
Tabaklanmış koyun postunda namaz kılmaktan hoşlanırdı.
Aksırırken elini veya elbisesini ağzına kapardı. Sessiz hapşırmaya çalışırdı.
Aksıranın “Elhamdülillah” demesini iter ve ona “yerhamükallah” derdi.
Yeşilliğe ve akan suya bakmaktan hoşlanırdı.
Cuma namazına gitmeden evvel bıyıklarını kırpar, tırnaklarını keserdi.
Namazda esnemekten hoşlanmazdı.
Sıcak yemekte bereket olmadığını, soğuk yemek yenilmesini söylerdi. Kendisi de soğuk yerdi.
Nübüvvet mührünün görülmesinden hoşlanmazdı.
Yemeğin ortasından yenilmesinden hoşlanmazdı.
Yemeğin buharı gitmeden yenilmesinden hoşlanmazdı.
Ümmeti hakkında en çok korktuğu: Çok uyumak, göbek büyütmek, tembellik ve iman zayıflığıdır.
“Ey insanlar selamlaşın, yemek verin, insanlar uyurken namaz kılın selametle cennete gidersiniz” derdi.
Yumurtayı kırmadan önce yıkardı.
Tuvaletten çıkmadan önce tuvalet kabını doldururdu.
Oturduğu sofrada muhakkak yeşillik bulundururdu.
Şalvar, pantolon gibi şeyleri oturarak giyinirdi ve böyle giyilmesini isterdi.(bayanlardan eteklerini)
Soğan, sarımsak kabuklarını yakmazdı, yakılmamasını isterdi.
Ekmek ufaklarını ezmemeyi emrederdi.
Üzerinde düğme, yırtık vb. şeyleri dikmeyi yasaklar ve bunun fakirliğe yol açtığını söylerdi.
Kirli bir kabı yıkamadan kullanmazdı.
Herhangi bir şeyi üfürerek yemeyi veya içmeyi yasaklardı, özellikle mum vb. şeyleri söndürürken elini ıslatıp bastırmayı emrederdi.
Ayakta bevl (küçük abdest) etmez ve bevl edilen yerde abdest alınmamasını söylerdi.
Evde örümcek barındırmanın fakirliğe yol açtığını ve doğru olmadığını söylerdi.
El ve yüzün yıkanmasından sonra etek vb. şeylere silinmemesini söylerdi.
Anne ve babaya ismiyle hitap etmeyi ve beddua etmeyi yasaklardı.
Diş diplerini süpürge çöpü, odun parçası vb. şeylerle karıştırmaya çok kızardı.
Artık suyun üzerine su doldurmayı uygun görmezdi.
Saçını tarardı, aynaya bakardı, kaşlarını düzeltirdi.

HZ. MUHAMMED (s.a.v.) HAKKINDA BATILI AYDINLARIN BAZI SÖZLERİ:

Prof.Dr.H. Mones: ’O’nun her sözü bir vecizedir.’

Jane Pelo: ’O’nun davasında heyecanı asildi.’

Aleksi Lovazon: ’O Allah tarafından gönderilmiş bir hak peygamberdir.’

G’la Faytt: ’Ey şanlı arap!Aşk olsun sana....Adaletin ta kendisini bulmuşsun.’

Raymons Leronge: ’14 asır geçmesine rağmen Hz. Muhammed bu zamanın tek rehberi,tek hidayet resulüdür.’

Sosyolog V.D.Eratsen: ’Ben şahsen Hz. Muhammed’in hayranıyım.’

Prof.Jules Masserman: ’Bütün zamanların en büyük lideri Muhammed idi.’

Prof.Dr. Michael Hart:  Muhammed tarihte dini ve dünyevi açılandan en üstün başarıya ulaşmış tek kişidir.’

Tolstoy:  Muhammed, hürmet ve saygıya fazlasıyla lâyıktır.

Gibson:  Hz. Muhammed’i sevmeyenler onu yeterince tanımayanlardır.

Dostyoyevski: Büyük İslâm Peygamberi yüce yaratıcının katına çıkıp onunla buluşmuştur. Ben Mirac’a bütün kalbimle inanıyorum.

B. Smith: Büyük liderlerin hayat ve karakterleri ile yapılan eleştiriler İslâm Peygamberi için yapılamaz.

Prens Bismark: Senin asrında yaşayamadığımdan dolayı çok üzgünüm Ey Muhammed. Kur’an Allah’ın kitabıdır. İnsanlık senin gibi bir kabiliyeti bir defa görmüş bir daha göremeyecektir. Ben senin önünde hürmet ve saygı ile eğilirim.

Geothe: Hiç kimse Muhammed’in kurallarından daha ileri bir adım atamaz. Biz Avrupa Milletleri medeni imkânlarımıza rağmen Hz. Muhammed’in son basamağına varmış olduğu merdivenin daha ilk basamağındayız. Şüphe yok ki bu yarışmada kimse onu geçemeyecektir.

Shebol: Hz. Muhammed insan olması itibari ile bütün insanlık onunla övünür. Biz Avrupa’lılar 2000 sene sonra onun kıymetine ve hakikatine yetişsek en mesut ve en bahtiyar nesiller oluruz.

Bernard Shaw: Ben bu hayret uyandırıcı insanın hayatını inceledim. Benim görüşüme göre onu insanlığın kurtarıcısı olarak tanımamız lâzımdır.

Voltaire: Türk kardeşime diyeceğim ki; senin dinin bana çok saygı değer bir din görünüyor... senin dinin çok asil.

Lamartine: İnsan büyüklüğü hangi ölçüyle ölçülürse ölçülsün acaba ondan daha büyük bir insan bulunur mu?

Knematirul: Herkesin itiraf etmekten çekindiği şeyi ben haykırıyorum. Hz. Muhammed hiç kimse ile kıyaslanamayacak kadar büyük bir devrimcidir.

           

            Sevgi insanın kendisine uygun ve hoş gelen şeylere meyletmesidir. Manevi bir eylem olan sevginin belirtisi insanın davranışlarında, yaşam tarzında, fiil ve sözlerinde ortaya çıkar. Sözüyle fiili birbirini tutmayan bir kimsenin sevgisi ne kadar değerlidir? Annesini sevdiğini iddia edip ona kötü davranan bir kimsenin sevgisi ne anlam ifade eder ki?

          Sevgi güzel bir eylem olmakla birlikte insanlar bu güzel eyleme kötülükler katmışlardır. Yanlışı sevmekte ısrar ve güzelden nefret, çağımız insanının belirgin özelliği haline gelmiştir. Sevgiyi hak etmeyen ve hiçbir değer ifade etmeyen fikirler, şahsiyetler delicesine sevilebilmektedir. Bunlar için her şeyden hatta candan bile vazgeçilebilmektedir.

         İslam açısından sevginin değer bulabilmesi için bu sevginin Allah Teâlâ'nın rızasına uygun ve onun belirlediği sınırlar içerisinde olması gerekir. Bu konuyu daha anlaşılır hale getirmek için Hz. İsa Efendimiz örnek verilebilir. Hz. İsa'yı bir peygamber ve insan olarak sevmek imanın gereğidir. Ancak ondan sonra gelenler sevgide aşırılığa kaçıp onu ilahlaştırmışlar ve Allah'ın affetmeyeceği şirk günahına düşerek sevgilerini heba etmişlerdir. Kendilerini cennete ulaştıracak olan sevgileri yaptıkları aşırılıktan dolayı cehenneme gitmelerine sebep olmuştur.

         Peygamber sevgisi dinin temel prensiplerindendir. Peygamber Efendimizi her şeyden çok sevmek, Allah Teâlâyı sevmenin işaretidir. O’na tabi olmak, Allah'ın sevgisine nail olmaktır. Kur'an-ı Kerim ayetlerinde bu konuya şöyle değinilmiştir:

      "De ki: "Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, aşiretiniz, kazandığınız mallar, kesada uğramasından korktuğunuz bir ticâret ve beğendiğiniz meskenler size Allah'tan, peygamberinden ve onun yolunda cihattan daha sevgili ise, artık Allah�ın emri gelinceye kadar bekleyin! Allah fasıklar topluluğu hidayete erdirmez."  (Tevbe Sûresi 24. Ayet)

       "De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun. Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah affeder ve merhamet eder." (Âli İmran Sûresi 31. Ayet)

            İnsanoğlu kendisine iyilik yapana karşı sevgi besler, minnet duyar. O kimseye karşı kalbimizde bir muhabbet oluşur. Tanımadığımız birisinden gördüğümüz ufak bir iyilik bile ona muhabbet duymamızı sağladığına göre bütün âlemlere hidayetle gelen, bütün insanlık için rahmet olarak gönderilen, insanlara kitabı ve hikmeti öğreten, dünya ve ahiret saadetine kavuşma yolunu açıklayan yüce Peygamber'e karşı sevgimiz ve muhabbetimiz nasıl olmalıdır?

            Sevmek inanmaktır. Sevmek yaşamaktır. Sevdiğini kendisi gibi, kendisinden de çok duyumsamaktır. Sevmek sevdiği olmaktır. Peygamber sevgisi, sahip olabileceğimiz en büyük servetimiz, Allah Teâlâ’nın bizi sevmesini, imanın kalbimizde derinleşmesini sağlayacak en önemli eylemimizdir. Bu konuya açıklık getirmesi bakımından şu hadisler dikkate değerdir:

       "Sizden biriniz; ben kendisine babasından, çocuklarından ve bütün insanlardan daha sevimli olmadığım müddetçe  iman etmiş olamaz."

Buhârî, İman: 8; Müslim, İman: 69,70

 "Üç özellik vardır ki; bunlar kimde bulunursa, o kimse imanın tadına varmıştır:  Allah ve Resûlünü her şeyden fazla sevmek. Sevdiğini yalnızca Allah için sevmek. Allah, kendisini küfür bataklığından kurtardıktan sonra tekrar küfre dönmeyi, ateşe atılmak gibi çirkin ve tehlikeli görmek."

Buhârî, Îmân 9, 14, İkrah 1, Edeb 42; Müslim, Îmân 67

Peygamberi Sevmek Bize Ne Kazandırır?

1-      Hadisi şerifte belirtildiği gibi Efendimiz(sallallahu aleyhi vesellem)'i sevmek imanın tadını almamızı sağlar.

2-      O'nun sevgisi karşılıksız kalmaz ve Hakk’ın sevgisini kazandırır.

3-      Efendimizi sevmek Allah Teâlâ tarafından bağışlanmamıza vesile olur. Yüce Allah, bağışlanmanın yolunun Rasûlünü sevmekten geçtiğini bize bildirmiştir.  "De ki: Eğer Allah'ı seviyorsanız bana uyun. Allah da sizi sevsin ve günahlarınızı bağışlasın. Allah affeder ve merhamet eder." (Âli İmran Sûresi 31. Ayet)

4-       Efendimizin şefaatine ermemize ve cennette O'nunla birlikte olmamıza vesile olur.

           Peygamberimizi sevmek sadece sözlerle olabilecek bir şey değildir. Amele, ahlaka, hayata yansıyan yönlerinin olması gerekir. Peygamber sevgisinin bazı alametleri şunlardır:

O’nun davetine icabet edip, ona iman etmek

-O'nu her şeyden çok sevmek

-Sünnetini yerine getirmek

-O'nun sevdiklerini sevmek, sevmediklerini sevmemek

-O'nun güzel ahlakını örnek alıp hayatımızın her anında yaşamak

-O'nun sözlerine her şeyden daha çok değer vermek, emrettiklerini yerine getirmek ve yasak ettiklerinden uzak durmak

        Bu sayılanları samimiyetle yapabilir ve ona bolca salâtu selam getirebilirsek onun sevgisi kalbimizde derinleşir. Madem ki O'nu seviyoruz, o halde O'nun gibi olmaya çalışmalıyız. İnsan ancak tanıdığı ve bildiği bir kimseye karşı sevgi duyabilir. O'nu tanıdıkça daha çok sevecek, O'na duyduğumuz özlemimiz ve hasretimiz daha da artacaktır.

(9 Zilhicce l0 H./8 Mart 632 M. Cuma)
Peygamberimiz Hz. Muhammet (s.a.s.) Vedâ haccında, 9 Zilhicce Cuma günü zevâlden sonra Kasvâ adlı devesi üzerinde, Arafat Vâdisi'nin ortasında 124 bin Müslümanın şahsında bütün insanlığa şöyle hitabetti.

Bismillahirrahmanirrahim
"Hamd
Allah'a mahsustur. O'na hamdeder, O'ndan yardım isteriz. Allah kime hidâyet ederse, artık onu kimse saptıramaz. Sapıklığa düşürdüğünü de kimse hidâyete erdiremez. Şehâdet ederim ki; Allah'dan başka ilâh yoktur. Tektir, eşi, ortağı, dengi ve benzeri yoktur. Yine şehâdet ederim ki, Muhammed O'nun kulu ve Rasûlüdür. "

Allah'ın dinini teblîg ettin, vazîfeni hakkıyla yaptın, bize nasihat ve vasiyette bulundun, diye şehadet ederiz, dediler.

Rasûlüllah (s.a.s.) mübarek şehâdet parmağını göğe doğru kaldırdı, cemâat üzerine çevirip indirdikten sonra üç defa:
Şâhid ol Yâ Rab!

Sahte güneşlerde kavrulan gönlümün çatlayan vadilerine, pırıl pırıl gülümseyen bulutlar, gül kokan yağmurlarını usul usul indirse..Mevsimleri alsam kollarımın arasına.. Kışta kalan bütün tohumlar gecelerinde, gülün kırmızı düşünü görse..İçimden kopup toprağa titreyerek düşen her yaprak,hazanımı güle açılan bir yol bilse..

    Bu dünyanın kızgın dalgalarının dehşeti ile parçalanan kıyılarım,bir gül vaktinde Ay'ın yüreğime vuran gölgesinde yetim başlarını okşayan o şefkatli elin merhametiyle onarılsa..Gecenin siyah perçemine karışan yalnızlığımın solgun yüzü, bütün sessizlikleri sızlatan bir sedayla gönül aynalarıma çarpıp kırılsa..Kırılan her parça, yeni bir yüz olup bir gülün sesine dost olsa..

    Gül desem..
    Bu dünyaya dair ne varsa yeni bildiğim, hepsi eskise bir bir içimde.Söğuk bir hançer gibi damarlarımı yırtan isyanlarımı çekip çıkarsam kalbimden..Kan ayan yaralarımın sancısını bir gül yaprağının sıcaklığıyla dindirsem..Sıcak, buhar buhar yükselirken semaya,ufkun ince çizgisine doğru aşkı soluyarak savrulan mahzun bir kum zerresi olsam..Gülün ayağını kaldırdığı yere, ben bıraksam yüreğimi.. Uzun yolların yorgunluğuna sükut eden bir çehreyle,kafesinden kurtulan bir güvercin misali, tutsaklığı ruhumda elesem,ömrümün bir ucundan diğer ucuna dek koşar adım gülün ateş kırmızısı izini sürsem…

    Gül desem..
    Yalanın ve riyanın gökte yıldızların ışığını söndürdüğü,mum ışığına sürgün düştüğüm vakitleri unutsam..Karan lık zincire vurulsa önce yedi yerinden, sonra eriyip aksa gözlerimden.Gül gölgelerinde oluk oluk kandiller yansa mehtabın titreyen gamzesinde..
    Puslu çöllerin susuz feryadına bulansam içimin sessiz çığlıklarını..Bir akşam yıldızı duysa iniltilerimi de İnse, göklerden simleri dökülmüş gecenin gerdanına..Gül adında bir ışık saçsa ruhumun girdabına..
    Artık hüzün şarkılarını söylemekten vazgeçse iklim..Şiir şiir bir özlemi taşısa ellerim.Her ıslandığında bir gülü büyütse içinde gözlerim..

    Gül desem..
    Taif'e gitsem.Atılan taşlara bir perde olup gerilsem.Sevr mağarasında kanatlanmayan kuşun kanadında bir tüye dönsem..Mağarayı kapatan örümceğin ağındaki bir ilmeğe ersem.

    Gül desem..
    İntizarımda kapanmayan gözlerime gül tozundan sürmeler çekilse,kalbimin surları gül yaprağından örülse.Gönlümün kabuk bağlayan yanıklarına gül adında bir merhem sürülse.
    Çehrelerin engebeli yollarına gülden bahçeler döşense..Her bahçede güle tutkun bir bülbül ötse.Kuş yavruları sımsıcak gülden hikayelerle ısınsa..
    Gül taşıyan çağlayanlar süzülse parmaklarımdan, topraktan gül devşiren düşlerime..sokaklar,solgun ışıklar,yakamozlar gül koksa..Caddele rde ağaçlar,pencerelerde saksılar gül koksa..Demir parmaklıklar gül dalından yapılsa,onlar da baharda gül diye açsa..
    Ayaz gecelerin kuytusunda,uykuyu bekleyen dertli gözlere, gül yudumlayan ninniler asude uykular taşısa.

    Gül desem..
    Gül renginde katmer katmer açılan guruptan ruhuma dökülse melekler.demet demet gül rayihasında sallansa bütün beşikler…Bir kuşluk vakti gül adında bir sızı düşse yüreğime..Kabaran denizler gül diye çıldırsa..Silkelense gök maviliğinden.Gül yağınca semadan ızdırabım inşiraha dönüşse..

 
    Gül desem..
    Hasretinin soğuğunda kırağı vuran çiçeklerim dirilip gürbüzleşse.Günahlarımın karasına boyanan kanım, gül renginde temizlense...Ağır aksak yürüyen vicdanıma can gelse..Ruhumun viran olmuş bağları bir tutam bahar ışığı ile tazelense..Gülün şefkati ile süslense boynu bükük fidanlarım..
    Buket buket gülle doldurup heybemi, uzak diyarlara ömrünü adayan bir seyyah olsam.Her ülkenin açılmamış paslı kapılarına taze bir gül dalı bıraksam.Gözlerini yazmaya adamış bir hattat olsam.Her harfime bir gül düşürsem.
    Ellerini nakışlarına adayan bir nakkaş olsam..Her nakışıma bir gül sığdırsam.

    Gül desem..
    Güle yazılan bütün yazıları ben okusam.
    Bütün şiirleri ben ezberlesem.Güle adanan nefeslerim tükenene dek, bir gül destanını içinde ömür sürsem.Bütün şakıyan bülbüller sussa..Güle aşkımı ben söylesem.ben anlatsam..
    Dökülse kanlı pasları gözkapaklarının.Kırılsa kapıları gülsüz geçen yıllarımın.İçimi yakıp yıkan rüzgarlar gül sularında durulsa..


    Gül desem..
    Beni bir gül sevse..
       Beni bir gül anlasa…

Gül Efendim,

Sonsuz selam, sonsuz salat, sonsuz muhabbet ve ihtiram sana.

Elimin müjdesi, dilimin muştusu,

Gönlümün hakikat ruhu, ufkumun kahramanı, dünyamın zimamdarı,

Hilkaten fatiham, Nübüvveten hatimem, ezelen ve ebeden Efendim.

Varoluş varlığım, gül çağında gül ıtırım,

Gül Efendim.

Canların cananı, güllerin gülistanı,

Sonsuzluk aşkımın nur-u ummanı, gönül dünyamın mihveri,

Hayat eksenimin odağı, en mühim nokta-i nazarım,

Her halükarda başvuru kaynağım, rehberi furkanım,

Yegane sığınağım, barınağım ve limanım,

Gül Efendim.

Tesellim, bahar iklimim,

Hayatıma hayat sunan biricik modelim,

İnsanlığın iftihar tablosu Hazreti Peygamberim,

Âlemlere rahmet olarak gönderilen,

İnsanlığa armağan olarak vazifelendirilen,

İlâhi ikramım, canım, cananım,

İnsanlığa, insanlığı ve imanı soluklayan muhbir-i sadıkım

Gül Efendim.

Teri Gül kokan, gönlü Gül kokan, ömrü Gül kokan,

Gül Efendim.

Tebliğden önce temsil gücüm,

Korkutmayan, ürkütmeyen, nefret ettirmeyen, sevdirenim,

Zorlaştırmayan, kolaylaştıran, iyilikle, güzellikle davrananım,

İnsanlık âlemine nümune-i imtisalim,

Muhabbetiyle, hoşgörüsüyle, yaklaşımıyla,

Eşsiz özellik ve güzelliğiyle yaşayan Kur’ân’ım,

Gül Efendim.

Aşkın işlemiş içime


Aşığınım Ya Rasul


Ne oLursun Gül Yüzüme



Hasretin Yakar Canımı


Müptelanım Ya Rasul...


Ne Olur Duy FERYADIMI
Aşığınım Ya RASULL...



Ne olur Duy FERYADIMI


Sen Ekmeğim Sen Aşımsın Sen HAYATIM IŞIĞIMSIN...


Senin için Akıp duran Gözlerimde YAŞIMSIN...



Tutan Elim Gören Gözüm


Sen benim Baş TACIMSIN..



Sana GELDİM Boynum bükük...



SEN BENİM SULTANIMSIN..



Hasretin Yakar Canımı...



Müptelanım Ya Rasul



Ne olur Duy FERYADIMI



Aşığınım Ya Rasul...



Öyle Bir sevda ki tarifi yokkk


Aşığınım


Müptelanım


Emret Canımı koyarım ortaya


bir kere gülsen yüzüme gönlüme düşen kara kışlar bahara bırakacak yerini..


Rasulüm .. Anlatamadığım bütün cümlelerdesin seni sığdıramıyorum satırlara..


Rasulüm bizi ümmetliğe kabul eyle...